oazakazimierz

inauguracja roku oazowego 2011/12

2011-10-01T16:51:00.004+02:00

Jedna z 16 dobrych rad dla animatorów z Warszawy-Pragi brzmi: "Zanim zaproponujesz zabawy na pogodny wieczór, zastanów się, czy nie wstydził(a)byś się, gdyby bawił się z wami wasz moderator lub arcybiskup".
Podczas wczorajszej gry w scrabble inspekcja Jego Eminencji szczęśliwie nas ominęła...(choć wyraz twarzy duszpasterza na widok haseł na planszy byłby z pewnością... interesujący:)

Wygląda na to, że ostatnimi czasy nasza postawa wobec dóbr materialnych niepostrzeżenie przeszła z ascezy w hedonizm. Zaczęło się w zeszłym roku od kupienia zasłon i zorganizowania czajnika do herbaty. Na wczorajszym spotkaniu inauguracyjnym wszyscy siedzieli już na zdobycznych kanapach, pogryzając koreczki z małżami (!), a nieskazitelna jasność ścian sugerowała konieczność wybielenia zębów , aby nie prezentować się niekorzystnie na tym tle...

Obok wytwornych mięczaków znalazło się jednak miejsce na kultowy napój "Zbyszko trzy cytryny", ciasteczka z Kubusia Puchatka autorstwa krwiożerczej Agnieszki oraz bezy autorstwa Agnieszki praktycznej. Nie zabrakło przysadzistych muffinków ani ciasta. Karolina uwijała się po salce, aż furkotała różowa spódnica, pracowicie roznosząc tosty.

Na zakończenie wieczoru jakiś miły człowiek zafundował nam dreszczyk emocji, zamykając na klucz furtkę. Pomysł spania w salce odrzucono, pomimo niedawnego podwyższenia jej standartu. Proponuję zainwestowanie w salkowy zestaw szczoteczek do mycia zębów.

Chrystus zmartwychwstał!

2011-04-24T13:18:00.015+02:00

Krewetki kochane, nasz Pan zmartwychwstał. Życzę ogromnej wielkanocnej radości ze spotkania z Nim, a nawet gdybyście nie byli akurat w nastroju do dzwonienia w dzwonki i wykrzykiwania "Alleluja", to radości spokojnej ale równie prawdziwej. Miłości i wygrania walki ze wszystkim co w nas złe (przy czym nie mam tu na myśli walczenia z wadami u innych:) Niech Jezus uczyni z Was najpiękniejszą wersję Was samych :)

ps Jak ktoś nie wie co tu robią krewetki, niech spędzi popołudnie w bibliotece albo zapyta kogoś, kto uczestniczył w rekolekcjach by o. Adam Szustak w kościele św. Anny.

spotted:

2011-04-17T12:41:00.033+02:00

czyli o drodze krzyżowej, a nawet dwóch

Piątek. Na salkowej zasłonie zielenieją drzewa. Standartowy krajobraz przed spotkaniem: Janek z Wojtkiem rozłożeni na kanadyjce śpiewają jakiś starożytny utwór muzyczny rozpisany na sześć głosów i psa. Co jakiś czas dają się słyszeć urywki dialogu: -...tercję wielką ...zjechaliśmy dwa tony... ale w harmonii... Karolina wyposażona w papier kolorowy tworzy kartkę pocztową. Twierdzi, że odkryła w sobie nowe powołanie. Kartka przedstawia coś na kształt kubistycznego kameleona, choć niewykluczone, że jest to motyw pnącej fasolki. Marcin gra na gitarze polskie przeboje ogniskowe. W zestawieniu z pieśniami pasyjnymi z przeciwległego rogu pomieszczenia daje to ciekawy efekt muzyczny. Agnieszka tworzy niezbędną artystom atmosferę. Zosia postanawia poprzeszkadzać trochę śpiewakom z kanadyjki i kończy marnie: Odpowiedzialny ściga ją po całej salce, obłudnie wołając, żeby przestała go łaskotać...

Spotkanie podejrzanie przypomina lekcję historii na ósmej lekcji, ale uczestnicy ożywiają się na polecenie zaprojektowania stacji drogi krzyżowej. Pomysły są różne: krzyże bez ozdób, opisy, bezimienni oprawcy umożliwiający identyfikowanie się z nimi, drogi w górach. Wszystkim zależy chyba przede wszystkim na tym, żeby stacje angażowały odbiorcę, nie były banalne i nie przesłaniały sobą treści.

Aby nie być gołosłownym, po zapoznaniu się z historią dróg krzyżowych, idziemy do kaplicy. Jest kameralnie. Rozważania z duszpasterstwa dominikanów Freta 10 jak zwykle zawierają dokładnie to co trzeba.

Z obowiązku przygotowania nabożeństwa dla wiernych zwolnili nas zaproszeni do parafii dziennikarze i aktorzy. Ciekawe, że celebryci zapewniają w kościele frekwencję porównywalną chyba tylko ze święceniem pokarmów w Wielką Sobotę... Nie jest to jednak jedyna korzyść z ich obecności - zaproszonych trzeba ugościć czymś dobrym. A że zaproszeni, jako ludzie dobrze wychowani, nie pożerają wszystkiego, trzeba coś zrobić z całym tym jedzeniem... Na przykład poczęstować jakąś miłą młodzież przechodzącą nieopodal...

ZDJĘCIA

2011-04-10T11:35:00.016+02:00

Tutaj możecie znaleźć zdjęcia do
oglądania w długie zimowe wieczory...

Na początek coś dla tych, którzy w ostatni piątek tęsknili za Martą i Szymonem:

http://www.facebook.com/album.php?aid=2066143&id=1523839797&l=2fc86a9ce8

Następnie kulinarna sesja autorstwa Odpowiedzialnego. Nie powinno się jej oglądać nie mając pod ręką czegoś dobrego do przegryzania... Jeśli ktoś nie rozpoznaje, zdjęcia zostały wykonane na rejonowej oazie modlitwy pod koniec marca. Nasza wspólnota miała zaszczyt (i przyjemność) kucharzenia w czasie OMu (funkcję gospodarczego pełnił co prawda Odpowiedzialny, ale wszyscy po kolei zaangażowali się w gotowanie, tak, że ostatniego dnia miał nawet czas na robienie zdjęć). Długo chyba nie zapomnimy gotowania budyniu o północy w 10litrowym garze:)
http://www.facebook.com/album.php?aid=2073372&id=1523839797&l=fc032c1bf1

Album z dużą ilością świeczek to ostatnia w tym wielkim poście prowadzona przez nas droga krzyżowa, część fotografii autorstwa ministranta Fifiego.
http://www.facebook.com/album.php?aid=2073367&id=1523839797&l=00693ccd91

I zdjęcia z zimowego wyjazdu ministrantów i scholi do Mszany Górnej:
http://www.facebook.com/album.php?aid=2073369&id=1523839797&l=146e66d739

spotted:

2011-04-09T12:45:00.024+02:00

Piątkowe spotkanie niektórzy z nas zaczęli pracowicie od wyszorowania podłogi w salce. Przy okazji dokonano kilku odkryć archeologicznych. Czy ktoś przyznaje się do bycia właścicielem siedmiu kamizelek czarnych, męskich (najprawdopodobniej:) w rozmiarze xxs? Znaleziono też spodenki sportowe w kolorze gustownego pomarańczu oraz bliżej niezidentyfikowany t-shirt. Historycznej kanadyjki ogłoszenie nie obejmuje, ponieważ wszystkim się podobała. (Właściciel proszony jest o niekontaktowanie się z nami w celu jej odzyskania).

Merytoryczną część spotkania zaczęliśmy od wysiłku umysłowego. Każde z nas wcieliło się na chwilę w mężczyznę koło czterdziestki (tak, tak, Karolina i Zosia też:) i wymieniło problemy, z którymi zmaga się w tym okresie życia. Następnie wróciliśmy do naszych aktualnych wcieleń, by zastanowić się nad tym, na ile wypisane kłopoty dotyczą księży?

Jeśli jesteście ciekawi, odsyłam do wywiadu z księdzem, który potrafi najlepiej odpowiedzieć na to pytanie: http://www.obecni.net.pl/index.php?page=news&kid=7&pkid=54&nid=3953 Dodam z dumą, że uczestnikom udało się udzielić zgodnych z kluczem odpowiedzi.

Na koniec porozmawialiśmy chwilę o modlitwie, rezultatach jej stosowania i efektach ubocznych, co doprowadziło nas do zagadnienia modlitwy za księży. Zostaliście więc poinformowani o margerytkach (http://mtrojnar.rzeszow.opoka.org.pl/margerytki/) i duchowej adopcji kapłanów (http://ddak.wordpress.com/) a także sióstr zakonnych (http://ddasz.wordpress.com/.

Spóźnione chwilę dla większego efektu (zgodnie z najlepszymi tradycjami niewieściego rodu) dotarły do nas Aga i Dominika, obie z kunsztownym maquillage. Przez resztę spotkania prowadząca powtarzała sobie w duchu baardzo przekonującym tonem, że wysprzątana podłoga to też nie byle co, a mężczyźnie tak naprawdę zależy na tym, żeby kobieta była oszczędna i gospodarna... prawda chłopcy?^^

Z poufnego źródła dowiedzieliśmy się, że ministranci z parafii przy Chełmskiej planują reformę umundurowania. Obowiązującym strojem mają stać się swetry w rąby w kolorach odpowiadających okresowi liturgicznemu. Informacja nie została oficjalnie potwierdzona, choć zarówno prezes jak i wiceprezes pokazują się już w nowych uniformach.

Spotkania w Wielkim Poście

2011-03-09T14:15:00.001+01:00

Plan spotkań piątkowych:

18.00 Msza Święta (w Kościele)

18.30 Spotkanie animatorów

19.15 S p o t k a n i e c a ł e j w s p ó l n o t y

przygotowanie Drogi Krzyżowej

20.00 Droga Krzyżowa dla Młodzieży (w Kościele)

Szczegóły w zakładce "Spotkania"

Do zobaczenia ;)

Des hommes et des dieux

2011-02-20T13:03:00.001+01:00

W ostatni piątek spotkanie było naprawdę wyjątkowe. I to nie tylko dlatego, że nieobecni byli przedstawiciele starej gwardii (tj. Zosia, Karolina i Wojtek) oraz że mieliśmy okazję przypomnieć sobie jak wygląda Fabiola ;) uciąć pogawędkę z Rafałem czy pośmiać się z Agi i jej przygotowań do paskudnej Matury :P

Było wyjątkowe także ze względu na miejsce gdzie miało ono miejsce. A mowa o Kinie Wisła na placu Thomasa Woodworda Wilsona, 28 prezydenta USA, na warszawskich Bielanach.

Ale przede wszystkim wyjątkowy był film który mieliśmy tego wieczoru okazję obejrzeć (od razu podpowiem, że wbrew wcześniejszym podejrzeniom Marty B. nie był to Och Karol 2...)

Zobaczyliśmy dość surowy obraz opisujący życie zakonników - trapistów (http://www.ocso.org/)
z klasztoru Tibhirine w Algierii: ich pracę wśród społeczności muzułmańskiej, życie wspólnotowe, modlitwę, niezłomną postawę w sytuacji zagrożenia, walkę duchową i niesamowitą miłość do Boga i człowieka.

Mnie film podobał się bardzo. A wam? Czekam na komentarze!

Anno Domini 2011

2011-01-02T23:57:00.000+01:00

Odpowiedzialny wita w nowym roku :)

Niech będzie to rok intronizacji Chrystusa w naszym życiu.

Faktycznego zawierzenia i oddania. Nie takiego na niby. Nie takiego na "pół gwizdka", ale prawdziwego, głębokiego, świadomego.

Życzę wam (i sobie zresztą też) odkrycia na nowo modlitwy i doświadczenia w niej obecności kochającego Boga.

No i dużo radości. Tej, która pochodzi od Ducha. Dzięki której dostrzegamy sens w naszym życiu, w tym co robimy, i która uwiarygadnia nasze świadectwo - głosimy przecież Jezusa, przez którego jesteśmy wybrani, ukochani i przeznaczeni dla Nieba :)

Rorate caeli desuper et nubes pluant justum

2010-11-30T15:53:00.005+01:00

Rozpoczął się Adwent, czas radosnego oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia ale także na powtórne przyjście Pana na końcu czasów.

Wypadałoby się więc porządnie przygotować...

Oto kilka propozycji od Odpowiedzialnego ;)

1. Roraty (czyli Msze Święte wotywne o Najświętszej Maryi Pannie)

parafia św. Kazimierza >>> 7.00
parafia Najświętszego Zbawiciela >>> 6.15

oo.Dominikanie na Służewiu >>> 6.00 /od poniedziałku do soboty/

(na Służew jest kawałek dalej ale NAPRAWDĘ warto - kto był ten wie o czym mówię a kto nie, najwyższy czas aby się przekonał ;)

2. Jutrznia (czyli poranna modlitwa Kościoła)

parafia św. Kazimierza >>> 5.45 (prowadzi neokatechumenat ;)

3. Roraty dla tych co zaspali ;)
http://www.liturgia.pl/roraty

http://www.sluzew.dominikanie.pl/roraty_2010/

4. Komentarze wideo do liturgii na każdy dzień

http://dominikanie.pl/adwent2010/

Jeśli znajdziecie jakąś ciekawą stronę/artykuł/wydarzenie/cokolwiek - podajcie link lub informację w komentarzach :)

Pax

2010-11-20T22:40:00.030+01:00

Wchodząc wczoraj do salki, dostrzegliśmy aż dwie niespodzianki. Pierwszą były nowe zasłony (uszyte przez Seniorkę rodu Odpowiedzialnego w czynie społecznym, za co należy jej się uznanie), które z zapałem wieszali sam Odpowiedzialny z Karoliną Janiszewską nee Mizgalewicz. Drugą stanowił usadowiony za ping pongowym ksiądz Rafał. Prawdopodobnie udzieliła mu się atmosfera jesiennych porządków, bo pomagał jak umiał, proponując przefarbowanie oazowej Maryjki pod kolor zasłon.

Spotkanie nawiązywało do święta 11go listopada, mówiliśmy o postawie patriotyzmu i stosunku Kościoła do służby wojskowej.

Na początku pojawiła się wątpliwość w kwestii przykładania się do nauki, ponieważ pod przewodnictwem Krzyśka powstało stronnictwo nieuznające istnienia związku między dobrem ojczyzny a wykształceniem jej obywateli. Na szczęście ktoś przytomnie wyjaśnił, że "patriota" i "szczęśliwy człowiek" niekoniecznie musi oznaczać to samo i spotkanie potoczyło się dalej. Zapoznaliśmy się z artykułem o. Jacka Salija poświęconym punktom wspólnym postaw chrześcijanina i patrioty. Podobieństw jest, jak się okazuje sporo, bo z czwartego przykazania wywodzi się nie tylko obowiązek szacunku dla rodziców, ale także dla Boga i ojczyzny.

Następnie przeszliśmy do czytania Katechizmu Kościoła Katolickiego z podziałem na role, a każdy paragraf okraszał swoją wymową obecny na spotkaniu duszpasterz. Daleko nam jednak jeszcze do światowego rekordu najdłuższego kazania, które trwało 28 godzin i 45 minut, wygłoszonego przez anglikańskiego pastora z Whalley:)

Trudny temat udziału w wojnie i obrony koniecznej omówiliśmy na podstawie przykazania miłości. W pierwszej chwili wydaje się to zaskakujące, zwłaszcza że na wszelkiej maści forach internetowych zwolennicy pokoju za wszelką cenę cytują fragment o nastawianiu drugiego policzka bijącym. Po raz kolejny dowodzi to, że Biblię najlepiej interpretować całościowo.

Na koniec trzeba dodać, że bez dwóch oazowych weteranów, którzy ostatnio jak nie wyjeżdżają to chorują, spotkania nie są jednak takie same... Zdołaliśmy jakoś czasowo zagłuszyć tęsknotę cukierkami z dzikiej róży, ale wróćcie Jasieńki z tej wojenki, wróćcie, bo róże już zjedzone, a na ścianach to nawet drzewa zdążyły zakwitnąć...

spotted:

2010-11-20T21:29:00.008+01:00

W przedostatni piątek dziewczyny miały jedyną i niepowtarzalną okazję uczestniczenia w zbiórce ministranckiej:) Nie należy jednak dziwić się zabieganemu Odpowiedzialnemu, że trochę pomylił uczestników, bo poziom wiedzy reprezentowany przez obecnego na spotkaniu przedstawiciela ministrantów przypominał zaiste ten nie mających wiele wspólnego z drugą stroną ołtarza białogłów...

Przypomnienie należało się więc tak jednym jak i drugim. Różowe karteczki z tajemniczymi częściami liturgii takimi jak embolizm czy kolekta zostały pieczołowicie przechowane w celu wykorzystania ich na sobotniej zbiórce. Nikt nie zadał nurtującego wszystkich pytania, czy Odpowiedzialny będzie na tyle miłosierny, by nie opowiadać ministrantom np. o myleniu kolekty ze zbieraniem tacy przez pewne osoby ani o innych błędnych hipotezach...

Mowa była też o różnorakich trudnościach w skupieniu na Mszy i o sposobach ich przezwyciężania. Szkoda tylko, że najciekawiej zapowiadającą się wypowiedź (Adriana) szybko przerwała Marta i nie dowiedzieliśmy się czy rozpraszają nas myśli tego samego typu czy może zupełnie inne?:/

spotted:

2010-11-07T13:47:00.023+01:00

Dwa ostatnie spotkania poświęcone świętym składały się z elementów: relaksującego i pobudzającego wszystkie rezerwy umysłu. Ponieważ zmęczeni tygodniem chcieliśmy wykorzystaliśmy ten pierwszy w pełnym zakresie czasu, spędziliśmy dobrą godzinę nad bananowo-galaretkowo-czekoladowym ciastem Karoliny.

Za pretekst posłużyły imieninourodziny Wojtka i Szymona. Wojtek ujawnił przy tej okazji talent do wybierania gustownych szalików, który, miejmy nadzieję, został zauważony i zapamiętany przez autorkę ciasta. (o ile oczywiście nie jest to zdolność ujawniająca się tylko w jednym, ściśle sprecyzowanym przypadku). Reszta wieczoru poświęcona została modlitwie i dogłębnemu przemyśleniu treści ośmiu błogosławieństw, czyli recepty na świętość.

Kolejnego piątku Odpowiedzialny nie dał nam spędzić na słodkim lenistwie, twierdząc, że głos ludu zażądał rozwoju i postępu, a jego obowiązkiem jest odpowiedzieć na tak szlachetną pobudkę. Niewykluczone, że do decyzji przyczynił się w pewnym stopniu brak ciasta, ale faktem pozostaje wykorzystanie na spotkaniu fragmentu książki trapisty Thomasa Mertona, którą można, co prawda, nazwać roboczo "wstępem do kontemplacji dla raczkujących" ale na dyskusji na temat dwóch jej stron spędziliśmy prawie dwie godziny...

Na deser zaserwowana została zabawa: dobierz świętego do dziedziny, której jest patronem. Kto wiedząc, że to samo robiła wcześniej schola dziecięca, stwierdzi że to łatwe, niech szybko powie: czego patronem jest św Wunibald^^ (i nie zaglądać do wikipedii!)

ps Damie serca Adriana życzymy szybkiego powrotu do zdrowia skręconej kostki. Bycie noszonym przez rycerskiego mężczyznę to rzecz niewątpliwie przyjemna, ale na dłuższą metę niepraktyczna...:)

spotted:

2010-10-18T22:48:00.020+02:00

Odgłosy, dochodzące z kościelnych podziemi w ostatni piątek, mogły wzbudzić w kimś wątpliwości co do przestrzegania przez nas postulowanej w Ruchu wstrzemięźliwości od alkoholu... Nic bardziej mylnego. W celu unaocznienia sobie różnic między współczesnymi piosenkami weselnymi a poematami, które potrafiono na królewskie gody ułożyć trzy tysiące lat temu, ułożyliśmy naprędce kilka stylizowanych przyśpiewek w klimacie jak z remizy strażackiej.

Różnic znaleźliśmy sporo: tak w warsztacie poetyckim jak i w bogactwie treści.

Zwłaszcza, że wzięta przez nas pod lupę starożytna pieśń to utwór szczególny, na temat którego powstało wiele hipotez. W gąszczu złożonym z poematu miłosnego, weselnej pieśni króla Salomona, pieśni kultowej (i to pogańskiej), a także piersi jak baszt i winnic pomogła nam się odnaleźć prof. Anna Świderkówna za pośrednictwem jednej ze swoich nieocenionych książek.

Wszyscy zastanawiający się nad celowością porównania pięknej kobiety do miasta, w którym stacjonuje wojsko, lub umieszczenia w Biblii niektórych bardzo sugestywnych (jeśli wiecie, co mam na myśli) fragmentów, niech poproszą kolegów o relację (lub notatki;) ze spotkania:)

A materiał do rozmyślań znajduje się na przykład tutaj:http://www.nonpossumus.pl/ps/Pnp/

Ommm...

2010-10-12T14:08:00.028+02:00

Jak wygląda spowiedź? Różnie. Czasem na zakurzonej drodze podczas pielgrzymki. Czasem w kościele, gdzie słychać przejeżdżające za ścianą tramwaje. Bywa, że zmęczony ksiądz wyrzuci jednym tchem:
-nareligięchodzisz? (-tak...)
-namszęświętą?(-tak...)
-wkażdąniedzielę? (-w każdą...)
-zapokutędziesiątekróżańca.
Innym razem po rozmowie czujemy, że różne trudne sprawy stały się bardziej przejrzyste , a jeszcze kiedy indziej zadziała Duch Święty i jakaś spowiedź jest szczególna, mimo że pozornie niczym się nie różniła od innych...

Na październikowym omie ks. Rajski (prowadzący kursy animatorskie w Choszczówce) i ks. Kotula (znany z lekcji religii absolwentom Czadzkiego i Żmichowskiej) pomogli nam w poszukiwaniu odpowiedzi na różne skomplikowane pytania, jak na przykład: czemu spowiedź na tej oto stronie http://www.wykop.pl/ramka/19158/superszybka-spowiedz-online/ może i jest "superszybka" i pewnie też "online", ale na pewno nie jest spowiedzią:)

Wyjazd był kameralny, mieliśmy okazję by trochę ze sobą pobyć we wspólnocie. Znalazł się czas i na obejrzenie filmu "Skazani na Shawshank" (przy pieczonych ziemniakach w charakterze popcornu) i na krótki kurs samoobrony przeprowadzony przez Jacka. Wojtek ofiarnie ubrał się w ochraniacz i pozwolił dziewczętom rzucać sobą po całym pomieszczeniu, podczas gdy nasz mistrz korygował postawy i zachęcał do śmielszego poniewierania odpowiedzialnym (omu). Na posiłkach panowała wesoła atmosfera, o której niech świadczy fontanna herbaty wyrzucona z siebie przez jedną z uczestniczek...:) Kulinarne powody do radości były zresztą bardzo konkretne: w omowym jadłospisie znalazło się prawdziwe mięso (i nie były to parówki). Oby na kolejnym wyjeździe polowanie było równie owocne:)

Na koniec świata i jeszcze dalej!

2010-10-05T12:42:00.099+02:00

Jak wiadomo, studentów we wrześniu najłatwiej znaleźć w górach.

Nasza starszyzna plemienna postanowiła potraktować to jako pretekst do wyjazdu na camino de Santiago, hiszpański szlak pielgrzymi, pamiętający jeszcze średniowiecznych pątników, podążających do miejsca pochówku św. Jakuba apostoła. O uroku tej drogi stanowi swoista niepewność, co przyniesie dzień jutrzejszy. Doświadczyliśmy jej jeszcze przed postawieniem pierwszych kroków na szlaku, kiedy to o północy w Madrycie kierowca autokaru z iście PRL-owską złośliwością odmówił nam sprzedaży biletów i uwiózł w dal sześć pustych, ślicznych, czekających na nas miejsc...

Z dworcowej poczekalni wyprosili nas za to ochroniarze, wyminęliśmy więc tłumek, otaczający jakąś bójkę, i udaliśmy się na dworcowy trawnik. Najlepsze miejscówki były już zajęte przez stałych bywalców (wyposażonych w profesjonalne kartonowe pudła), ułożyliśmy się więc jak kto mógł i poszliśmy spać. O 7.25 autochtoni jak jeden mąż zwinęli manatki i sprawnie opuścili teren trawnika. Zanim zdążyliśmy wymienić uwagi na temat imponującej hiszpańskiej punktualności, włączyły się zraszacze, fundując rześki, poranny prysznic nam oraz całemu naszemu dobytkowi.

Wstęp ten uchronił nas przed szokiem, jaki mogłoby dla nas stanowić surowe pielgrzymie życie. Bowiem pielgrzym wyrusza w drogę przed świtem, niesie na plecach cały swój dobytek, kosturem ogania się przed atakami złośliwych psów, pije wodę z napotkanych po drodze źródeł, je zebrane własnoręcznie kasztany, boryka się z barierą językową, otarciami stóp i braćmi pielgrzymami, a na duchu podtrzymują go mijane po drodze cmentarze pielgrzymie o wielowiekowej tradycji, przypominając mądrość Koheleta "marność nad marnościami i wszystko marność"...

Ale nawet jeśli tak właśnie wygląda prawda obiektywna, z naszej perspektywy rzeczywistość camino prezentowała się nieco inaczej. Wstawaliśmy jeszcze po ciemku (co w Hiszpanii oznacza: dowolna godzina przed 8.00 rano, zwykle była to 6.00), jedliśmy coś przygotowanego przez Gospodarcze (Marta&Karolina), jak np. pamiętną jajecznicę w refugio, w którym nie działało światło, potem ktoś wracał się pędem po zapomniane na sznurze pranie, potem wszyscy szukaliśmy zaginionych kijków trekingowych, a potem Diakonia Poganiania (czyli Zosia) zaczynała pełnić swoją rolę i wyruszaliśmy. Drogę wskazywały nam strzałki i muszle, który to system zwykle się sprawdzał, w razie czego w odwodzie był Szymon Przewodnik i jego GPS.

Mijaliśmy średniowieczne kościółki, snując projekty przywiezienia któregoś do Polski i postawienia na Chełmskiej, powstrzymywaliśmy jedni drugich od objadania mijanych upraw (winogron...) i wysłuchiwaliśmy Szymona, który, jak twierdził, przyjechał na camino w celach kulinarnych, a konkretnie by zjeść ośmiornicę. Błagalne -Pulpo... -Pulpoo... -Ja chcę puulpoo! Niosło się po górach. Zaprosiliśmy więc Martę na urodzinową ośmiornicę, a także dorzuciliśmy głowonoga do spaghetti. Dziewczyny, niepomne na pielgrzymią tradycję, zapakowały część rzeczy do busa i sprowokowały tym samym św. Jakuba do interwencji. Niebieska torba na śmieci została oceniona przez obsługę refugio po pozorach. Żegnajcie buty, kurtko, śpiworze, kosmetyczko, torbo kisielków... Prawdziwy peregrino nosi wszystko na grzbiecie... Choć nie zawsze swoim, gdyby nie męska część wyprawy, sama rozważałabym pozbycie się zbędnego kilograma balastu w postaci śpiwora.

Cel pielgrzymki został osiągnięty, zarówno św. Jakub jak i pulpo. Ostatnie dni poświęciliśmy na dotarcie na koniec świata, poza którym są już tylko syreny, kraken i krawędź oceanu...

Na plaży każdy znalazł sobie zajęcie. Zosia zbierała muszelki. Szymon prężył tors i pozował do naturalnych zdjęć z zaskoczenia. Janek dzielił uwagę pomiędzy szukanie ładnych okazów mięczaków do kolekcji Zosi a fotografowanie Szymona. Wojtek wyposażony w kamień i siatkę foliową polował na ryby (i wyraźnie uraziła go propozycja jednej z dziewcząt, że może pogadać z facetem w kutrze i kupić coś co złowił). Natomiast Marta z Karoliną zwinęły się nieco smętnie na piasku i gromadziły energię słoneczną. Najładniej było wieczorem. Wspięliśmy się do latarni morskiej i z wysokiego klifu przylądka Finisterrae (finis terrae=koniec lądu, bo tam przed odkryciem Ameryk kończył się dostępny świat) oglądaliśmy niebo po zachodzie słońca, a potem gwiazdy. Na kolację podano regionalny przysmak: tartę św. Jakuba, przywiezioną przez przezornego Szymona z Santiago i uchowaną przed zjedzeniem aż do tej pory.

Klamrą, spinającą wyjazd w niecodzienne doświadczenia, było mycie włosów w dworcowych umywalkach, stresujące przede wszystkim dla czekających pod łazienką chłopaków. Aby odreagować, udaliśmy się do sklepu na lotnisku w Amsterdamie, gdzie po długim namyśle chłopcy nabyli cebulki kolorowych tulipanów, by, po powrocie, wraz z zapuszkowanymi mięczakami, wręczyć je stęsknionym rodzinom.

[dźwięk smarowania klejem i wbijania szpilek?]

2010-06-05T22:59:00.025+02:00

Jak widać na załączonym obrazku dziewczyny, nawet skumulowane na niewielkiej powierzchni, potrafią pracować całkiem efektywnie i bez zakłóceń. Agnieszka i Justyna uzbroiły się w markery, Zosia i Dominika w nożyce i literki były gotowe w 20 minut, nie to co drewniana konstrukcja chłopaków, na którą nie wiedzieć czemu, poświęcili całe rano...;)

W takich to okolicznościach powstało wezwanie umieszczone na budowanym przez nas ołtarzu: "zróbmy miejsce dla Niego". Idea udekorowania ołtarza inaczej niż plastikowymi winogronami i wyciętym z kuchennej folii kielichem zaowocowała projektem ascetycznym, bez zbędnych ozdób, akcentującym umieszczoną w centrum monstrancję.

Parę dni przed rozpoczęciem budowy jedna z redaktorek bloga odbyła z Odpowiedzialnym następujący dialog:

-Tylko nie kupujmy znowu kwiatów w ostatniej chwili.

-A co, w zeszłym roku były złe?

-Wolałabym nie klecić znowu bukietu z lilii z bazarku, wykorzystując bluszcz z parafialnego płotu...

-Ej nie, ładnie wyszło.

-Świetnie, skoro bluszczyk już był, to może w tym roku wykorzystajmy tę górę gruzu na tyłach?!

To, że znów kupiliśmy lilie parę godzin przed procesją, mieści się jeszcze w granicach normy. Ale widok Adriana z poświęceniem dźwigającego ciężkie kamienie, by ułożyć je wzdłuż ołtarza, świadczył dobitnie o zaszłym nieporozumieniu...

Co się tyczy hektarów białego płótna, Janek z Wojtkiem zczepili je za pomocą szpilek, przy czym o ile ten pierwszy mełł w ustach inwektywy pod adresem niezliczonych szpilek nieostrych, zaokrąglonych na czubku, czy nawet wyposażonych w łebki po obu stronach, o tyle drugi nucił tęsknie "Ain't no sunshine when she's gone", w oczywisty sposób ignorując wpadające przez okna słońce. Zosia z Dominiką znalazły zatrudnienie jako przetrzymujące materiał. Jest to rola podobna nieco do funkcji sapera, gdyż w przypadku krzywego złączenia materiału gniew chłopaków, zmuszonych do wyjęcia i ponownego wbicia kilkuset szpilek, spadłby właśnie na nie. Całe szczeście misja zakończyła się sukcesem.

Życzliwi donieśli, że dekoracja ołtarza wywołała pozytywną reakcję nie tylko rodzin i przyjaciół naszej wspólnoty, ale i niespokrewnionych z nami parafian... Wnioski wyciągnijcie sami.

PS pierwsza partia zdjęć tutaj: http://picasaweb.google.com/Augustyniak.Zosia/BudowanieOTarzaNaBozeCiaO1ZdjeciaByAgaHorodyska##

Budu budu wiertu wiertu...

2010-06-04T23:42:00.000+02:00

...czyli konstruujemy ołtarz na Boże Ciało :)
/i mamy ambicje żeby był naprawdę ładny.../

Zaczęliśmy już (^^) we wtorek od sprawdzenia zasobności Kościoła na Chełmskiej w płachty białego płótna. Wkradliśmy się z Wojtkiem niepostrzeżenie i zwinęliśmy (w obu tego słowa znaczeniach) jakieś 45 m2 tkaniny różnej wielkości, faktury i (ech...) czystości...

Tego samego dnia po południu - wyprawą na Żerań po drewno. Parafia płaci, więc poszaleliśmy - 67 metra bieżącego nieoheblowanej sosenki jest nasze (a przyda się też za rok). Ktoś obcy mógłby zapytać jak przetransportowaliśmy z Szymonem taki ładunek nie mając prawa jazdy, ale wiem że tu takie pytanie nie padnie - każdy inteligenty człowiek wie, że najlepiej przewozi się długie na 2,7 metra drewniane listewki... oczywiście tramwajem! ;) (przy aprobacie i niezwykłym kredycie zaufania otrzymanym od pana kierowcy i współpasażerów). Potem jeszcze mały slalom w przejściach podziemnych w centrum, kilka przystanków 119-stką iii... mogliśmy odtrąbić zwycięstwo :P

Czwartkowy poranek można ochrzcić "męskim porankiem". Zwarty i gotowy kwartet uzbrojony we wkręty, wkrętarki, młotki, kątomierze i... wszystko co może się przydać przy "zabawie z drewnem" zjawił się już przed siódma (Szymona znaleźliśmy śpiącego na ławce - każdy robotnik wie jak ważna przed/po/podczas pracy jest relaksacyjna drzemka). Zaczęliśmy od małej sprzeczki (4 mężczyzn z różnymi wizjami na bardzo małej powierzchni - to musiało się tak skończyć). W końcu jednak udało się wypracować porozumienie i pod wodzą Architekta Jacka zabraliśmy się do pracy...

Ciąg dalszy nastąpi...
A zdjęcia już wkrótce na naszej grupie na Facebooku ^^

spotted:

2010-05-08T22:57:00.037+02:00

No więc jest tak: znakomita część ludzkości wyobraża sobie, że w mniemaniu katolika początkiem świata był rajski ogród, wyglądający jak na obrazku po prawej. Katolik, słusznie czując, że wątpi się w jego zdolności intelektualne, wykrzykuje na to gromko: -Sam pochodzisz od małpy koczkodanie jeden, nawet podobny jesteś z profilu! A potem na kulturalną dyskusję nie ma już z zasady miejsca...

W ostatni piątek Wojtek postanowił przygotować nas odpowiednio do tego typu rozmów, żebyśmy, zamiast rzucać inwektywy, potrafili zaimponować rozmówcy znajomością trudnych słów takich jak"genezis", "transcendencja", czy "hominizacja", wzbogacając przy okazji zasób jego wiedzy o kilka istotnych szczegółów.

Na dobry początek dowiedzieliśmy się więc czym nie jest teoria Darwina. A, wbrew obiegowej opinii, nie jest ona poglądem, w myśl którego człowiek pochodzi od małpy. Teoria zakłada za to, że gatunki ulegają nieustannemu procesowi, który, z braku lepszego określenia, nazwijmy udoskonalaniem. Mama ryba z ojcem rybem mają więc dużo potomstwa, gdyż najsłabsze z nich zostaną z czasem złowione i zjedzone, a te najlepiej przystosowane do życia zajmą się przedłużaniem gatunku, mając nadzieję, że pociechy odziedziczą po nich spryt życiowy,a w przyszłości podbiją całe jezioro. Zasada ta nie dotyczy wyłącznie ryb, skąd spekulacje na temat pochodzenia człowieka.

W czym więc problem? Czemu rozsądnie nie uznać, że Bóg zaplanował proces ewolucji jako sposób stworzenia świata?

Po pierwszym szoku, kiedy to karykaturzyści prześcigali się w złośliwych wizerunkach Darwina o ciele małpy, w okresie pozytywizmu zapanowała moda na pogląd, że świat ulepsza się wciąż sam z siebie. Podlega prawom ewolucji, ale nie istnieje żaden stwórca, który by te prawa wymyślił. Na to już chrześcijanie zgodzić się nie mogli. Wtedy w całą sprawę zaangażowali się niejacy kreacjoniści, traktujący biblijny opis stworzenia świata jak reportaż a nie poetycką wizję przekazującą informację o potędze Boga. I tak pomimo jasnego stanowiska kościoła, który twierdzi, że "dla chrześcijan ewolucja pozostaje w harmonii z wielkim planem Boga" zdarza się nam spotykać niedoinformowanych, którzy oznajmiają nam, że zacofany kościół odrzuca naukowe odkrycia, poprzestając na średniowiecznym stanie wiedzy. Udowodnijmy więc, że nasz stan wiedzy nie jest sredniowieczny:)

2010-04-18T18:54:00.004+02:00

Pie Iesu Domine
dona eis requiem

Smutno mi Boże...

2010-04-13T21:06:00.005+02:00

Kyrie eleison...

2010-04-13T09:46:00.004+02:00

Po katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem, śmierci pary prezydenckiej, czołowych polityków, urzędników państwowych, dowódców Wojska Polskiego, duchownych oraz przedstawicieli wielu stowarzyszeń i organizacji...

...módlmy się o zbawienie dla poległych

siłę i nadzieję dla ich rodzin

oraz prośmy Boga o opiekę nad naszym narodem...

"Tylko w Twoim miłosierdziu, Panie mój, nadzieja ma..."

uprawa zielska w podziemiach kościoła

2010-04-05T13:06:00.020+02:00

Włochaty kurczak, uwieczniony na oglądanych przez was na zdjęciach w fazie "przed" i "po", jest ofiarą naszego zeszłotygodniowego procederu. Nadmierny kontakt z zielskiem przyprawił go o utratę obu łapek. Całe szczęście, przeszczep przyjął się dobrze, rekonwalescent przeszedł na dietę z mazurków, a z przebytej traumy leczy się obecnie u mnie w domu...

Z naszej perspektywy akcja się udała, choć i nam groziło odpadnięcie łapek, kiedy w Wielką Sobotę zawijaliśmy w kolorową krepinę 400 doniczek z rzeżuchą i żytkiem (A może owsem? W każdym razie było zielone i wyglądało jak trawa...). Z salki oazowej już od świtu rozlegał sie śpiew pieśni pasyjnych (Wojtek), a na niebieskich krzesłach stały rzędy pudełek z roślinkami. Krepina pofarbowała nam ręce na wszystkie dostępne w papierniczym odcienie zieleni i żółci, a Szymon umilał pracę, opowiadając, jak reagowali aptekarze na prośbę o wyselekcjonowane gumki recepturki: w kolorach zielonym i żółtym. Przemek dzielił czas między pakowanie a prowadzoną przez Janka w sali obok zbiórkę ministrancką.

Po tygodniu uprawiania zieleniny w domach, wdychania jej oparów, prób zmniejszania lub zwiększania tempa jej wzrostu i poświęconym rzeżusze poranku, chyba każdego z nas nawiedziła pełna zwątpienia myśl, czy ktokolwiek zechce dobrowolnie zabrać do domu obrzydłe zielsko?

Ale parafianie okazali się skłonni do współpracy. Niewykluczone, że przyczyniło się do tego chytre handlowe podejście: obecność króliczków na koszyczkach na "co łaska" i informacyjnych kartkach oraz strategicznie rozmieszczone stoliki: przy wejściu do auli i wyjściu na zewnątrz. A może po prostu lubią rzeżuchę?

Regnavit Dominus!

2010-04-04T10:20:00.014+02:00

Z Liturgii Godzin:
Boże, Ty w dniu dzisiejszym przez Twojego Syna pokonałeś śmierć i otworzyłeś nam bramy życia wiecznego, spraw, abyśmy obchodząc uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, zostali odnowieni przez Ducha Świętego, i mogli zmartwychwstać do nowego życia w światłości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen.

CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ!!!

PRAWDZIWIE ZMARTWYCHWSTAŁ!!!!!

spotted:

2010-03-28T17:53:00.020+02:00

Kolejny piątek pod znakiem Opiekuna Świętej Rodziny. Czytaliśmy kolejne akapity dłuższego tekstu, wywołującego niepokojącą wizję energicznej, 14-letniej Miriam z Nazaretu, która wybiera sobie na męża Józefa-najszczodrzej obdarzonego fantazją kawalera z okolicy. Biedni rodzice panny młodej Joachim i Anna boleliby zapewne nad sposobem prowadzenia się córki (dobrze wychowane panny czekały w tych czasach, aż rodzice i krewni zorganizują im kandydata na małżonka) gdyby nie to, że wbrew bogatej wyobraźni autora tekstu, wszystko wyglądało tak naprawdę trochę inaczej...;)

Spotkanie odbyło się nietypowo w nienaszej salce wyposażonej w coś w rodzaju ikonostasu. Mimo tego udało się nam odtworzyć zwykłą atmosferę spotkania, choć z wiosennym akcentem w postaci szeroko pootwieranych okien i związanej z tym faktem obecności powietrza.

Omówiliśmy poza tym kwestię rzeżuchy. Gdyby redakcja bloga dysponowała oddziałem przeszkolonych paparazzi, znaleźlibyście powyżej zrobione dyskretnie przez okno zdjęcia rzędów doniczek, stojących w domach: Janka, Szymona, Karoliny i Zosi. Z braku takiej ekipy redakcja nie ma jednak możliwości weryfikacji postępów prac na roli i musicie zadowolić się zdobytą z mozołem wiadomością, że na parapecie tej ostatniej znajdują się już inspekty.

Co z wspomnianą zieleniną będzie się działo dalej, zobaczycie już w Wielką Sobotę.

spotted:

2010-03-20T19:50:00.030+01:00

Na ostatni piątek przypadło święto św. Józefa (co oznacza, między innymi, że nie obowiązywał post:). Wieczór rozpoczęła Msza Święta. Celebrował ją ksiądz, który obchodził jednocześnie imieniny i czterdziestolecie święceń kapłańskich. Kazanie wygłosił jego współbrat zmartwychwstaniec. Nawiązał krótko do świętego patrona dnia i przeszedł do właściwego tematu. Wierni usłyszeli więc życiorys księdza Józefa, historię jego powołania, pracy w sądownictwie, następnie przypomniane zostały jego nieskazitelny charakter i zasługi... Funeralny nastrój przełamało dopiero gromkie "Życzymy, życzymy" i oklaski, od których zadrżały szyby w oknach.

Mając jeszcze w pamięci burzliwą owację, poszliśmy do salki, żeby wyciszyć się przed Drogą krzyżową. Tu jednak czekała nas niespodzianka w postaci czterech sympatycznych sióstr z Otwocka, niosących przeróżne rekwizyty, między którymi nie zabrakło pokaźnych rozmiarów drewnianego krzyża. Przedstawiły się, na co my opisaliśmy krótko naszą wspólnotę, aż od słowa do słowa stwierdziliśmy, że jesteśmy na Chełmskiej w podobnym celu: żeby prowadzić Drogę Krzyżową. Z pewnym zdziwieniem skonstatowaliśmy jednak, że chociaż chodzi o tę samą Drogę Krzyżową. Co gorsza, nasze wizje dość poważnie się różniły...

Ten właśnie moment wybrał nasz nieoceniony duszpasterz ks. Leszek na dramatyczne wkroczenie do salki i wypomnienie nam nieumiejętności kulturalnej rozmowy, obarczenie nas odpowiedzialnością za nędzny system szkolnictwa, jak również krytykę karygodnego braku organizacji we wspólnocie. Całe szczęście, że ukazując siostrom całą naszą marność, sam prezentował nienaganne maniery konsekwentnie zwracając się do nas "moi drodzy". Pełen Wersal.

Skończyło się na tym, że przygotowaną przez Wojtka i Szymona drogę ze scenami z "Pasji" Mela Gibsona przeprowadziliśmy wspólnie. Ostatnią okazję wielkopostnej ewangelizacji w tym roku wykorzystaliśmy do granic wytrzymałości wiernych - trwała do 21.30. Miejmy nadzieję, że do przyszłego roku liturgicznego zapomną o zmęczeniu, a zapamiętają, że byli pod wrażeniem.

spotted:

2010-03-13T13:47:00.034+01:00

W tym tygodniu mieliście okazję dowiedzieć się, dlaczego, mimo Wielkiego Postu, w kiosku parafialnym nie można nabyć bicza ani włosiennicy, a także z jakiego powodu św. Szymon Słupnik był nazywany właśnie Słupnikiem.

Część nieoficjalną poświęciliśmy Agnieszce, której w imieniu całej wspólnoty Wojtek pogratulował ukończenia 18 lat. Ponieważ wszyscy są oczywiście świadomi faktu, że liczy sobie ona dopiero 17 wiosen, doceniliśmy subtelność sposobu, w jaki wyraził podziw dla jej wewnętrznej dojrzałości, a także świadomego kobiecego wdzięku. Podkreślmy więc jeszcze raz: była to głęboko przemyślana, w pełni zaplanowana akcja...

Z zaplanowanym docenieniem dojrzałości kontrastował nieco prezent: śnieżnobiały, pluszowy baranek, symbol łagodności i imienia "Agnieszka". (Solenizantka udowodniła zresztą od razu związek między imieniem a własną istotą, rozważając złożenie zwierzaka w ofierze).

Drogę Krzyżową, przygotowaną w tym tygodniu przez Monikę, poprzedziły dramatyczne wydarzenia w zakrystii. Sądząc po dźwiękach, można było spodziewać się najgorszego. Okazało się, że winny był spadający z wysokości zrolowany dywan oraz przewracający się z niewyjaśnionych przyczyn metalowy krucyfiks. Justyna i Dominika przytomnie zgłosiły się do niesienia świec, odwracając swoją obecnością uwagę od ustawionego pod niecodziennym kątem ramienia krzyża.

Nabożeństwo skończyło się trochę szybciej niż zwykle, tak że zdążyliśmy jeszcze zostać dłużej i pośpiewać. W pewnych okolicznościach kościół na Chełmskiej potrafi być piękny... :)

spotted:

2010-03-07T17:14:00.011+01:00

Piątek upłynął pod znakiem nieszporów i niespodziewanej wizyty maskotki naszej wspólnoty, czyli Marty:) Spotkanie zaszczycił swoją obecnością również Przemek, którego podobieństwo do brata uwidoczniało się zwłaszcza w mimice, w identycznych co u Szymona momentach rozmowy. Adrian podzielił się z nami nowinkami z zakrystii: kilka dni temu złamał gromnicę, okładając nią sklejonych taśmą klejącą ministrantów. Czyżby formacja ministrancka nie uwzględniała informacji o niestosowności składania ofiar z ludzi?
Co do newsów diecezjalnych, ks. moderator poprosił naszych Odpowiedzialnych o zredagowanie krótkiego raportu z życia wspólnoty. Redakcja bloga dowiedziała się z poufnego źródła, że mamy w planach dwukrotne powiększenie liczby osób należących do naszej oazy. Jako że sztandarowym zadaniem prasy jest poszukiwanie prawdy (u innych) za rok o tej porze nie omieszkamy sprawdzić, czy nie były to tylko czcze przechwałki;)
Nabożeństwo Drogi Krzyżowej odbyło się bez zakłóceń, w tym tygodniu towarzyszył nam ksiądz Leszek.
Kiedy po wyjściu z kościoła wracaliśmy do salki, otwierający drzwi Szymon dał wyraz swojej rozterce egzystencjalnej: -Otworzyłem te drzwi za szóstym razem, a mam tylko cztery klucze...
Może sugestie siostry zakrystianki na temat wcześniejszego chodzenia spać zasługują jednak na ponowne rozpatrzenie?

spotted:

2010-03-03T11:28:00.006+01:00

Jak zdążyli zapewne zaobserwować pilnie uczęszczający na spotkania, wraz z rozpoczęciem wielkiego postu ich formuła uległa pewnej modyfikacji. Dotyczy ona rozciągłości w czasie (zostały skondensowane) oraz tematyki (postna).

W ostatni piątek spotkanie Szymona dotyczyło więc definicji postu - zarówno wielkiego jak i umartwień ogólnie. Mimo przeszkód ze strony nadaktywnych jak zawsze uczestników (którzy tryskali chęcią podzielenia się przeżyciami dotyczącymi własnych postanowień wielkopostnych jak np. znaczne polepszenie frekwencji w szkole;) dzielny prowadzący zrealizował swój plan aż po kontrolny quiz na końcu.

W kościele pod czujnym okiem Odpowiedzialnego przegotowaliśmy wszystko co potrzebne do drogi krzyżowej, chociaż, o ile nie zawodzi mnie kronikarska pamięć, zabrakło chyba naszego znaku rozpoznawczego: ustawionego z nadludzką precyzją krzyża ze świec.

Po nabożeństwie opuściliśmy kościół w kontrolowanym pośpiechu, bo siostra zakrystianka najwyraźniej odmawia jutrznię baaardzo wcześnie rano, co wpływa na wczesną porę chodzenia przez nią spać... Pogratulować hartu ducha:)

ps Dołączam postnego śledzia.

Wspomnień czar...

2010-02-17T22:19:00.010+01:00

Z powodu nieobecności obydwu naszych wspaniałych Blogowiczek, mnie, odpowiedzialnemu, przypadło jakże odpowiedzialne zadanie skrobnięcia paru zdań o karnawałowym balu diecezji
warszawsko-praskiej czyli o...
Wiśniewie!!! ^^

Obserwacja starego oazowicza: jak ktoś raz się wybierze, to za rok nie trzeba go już przekonywać... ;)

Bo drugiej takiej imprezy po prostu NIE MA!

Zaczęliśmy tradycyjnie Mszą Świętą w kaplicy przy parafii św. Jakuba Apostoła (wiedzieliście że to najstarszy Kościół w warszawie?) którą celebrował 100%pro ksiądz Zbyszek Rajski, moderator diecezjalny Ruchu Ś-Ż za Wielką Wodą.

Kaplica wypełniona była po brzegi zarówno przez nas, oazowiczów, ale także miłe starsze panie z Żywego Różańca (wieczna młodość Kościoła vs Jego wieczna trwałość;)

Już o 19.30 rzuciliśmy się w wir zabawy. Wojtek i Szymon od razu pokazali kto rządzi na parkiecie wykonując ze swoimi partnerkami pół-akrobatyczne figury (dziewczyny wielki szacun, ja próbowałem zrobić pojedynczy obrót i... jakoś nie wyszło :D )

O 21 sala była już wypełniona po brzegi (a to nie byle jaka sala - kto był, ten przyzna mi rację) więc nadszedł czas na oficjalne rozpoczęcie zabawy. Zaczęliśmy od modlitwy (jak na katolicką, porządną młodzież przystało) a chwilę później z głośników popłynął Polonez Kilara (skończyliśmy na ósemkach, może za rok będą szesnastki? albo gwiazda? albo gwiazda z szesnastek? :)

Tuż po północy Karolina dała nam nie lada powód do dumy wygrywając wraz z niejakim Ciamkiem ^^ konkurs tańca. Wspaniały występ + hm... dalece interesująca sukienka Karoliny = niemilknące brawa i okrzyki (szczególnie od męskiej części publiczności :P :P :P ) gwarantowane.

Tańcowaliśmy do białego rana, zmienialiśmy kreacje (kto nie miał na zmianę - wyżymał albo korzystał z właściwości chłonących ręczniczka), zjedliśmy kilka tuzinów pączków marki Auchan (tych na które poskąpiliśmy podczas Omu), sprawdziliśmy domniemaną toksyczność Zbyszka Trzy Cytryny i nawet o KWC pogadaliśmy... Inteligentni ludzie nigdy się nie nudzą :D

A w oddali słychać było skandujący Adrian_team:
"Tak się bawi, tak się bawi, KA! ZI! MIERZ!!!"
Jak promować wspólnotę, to na maxa...Wiadomo! ^^

J.

OMmmm...

2010-02-12T19:30:00.040+01:00

Nadeszła NIEDZIELA rozpoczęta przez nas przyswojeniem (przynajmniej w założeniu) sporej ilości wiedzy już bladym świtem. Z powodu nieobecności miejscowego organisty zadbaliśmy o oprawę niedzielnej Mszy Świętej, dobrze więc, że to, czego nauczył nas Wojtek na szkole śpiewu, nie zdążyło jeszcze ulec zapomnieniu. Szkoda tylko, że Szymon nie zapanował nad chwilową tremą i odmówił gry na organach, mimo że poprzedniego wieczoru wytrwale ćwiczył.

Po południu ci sami mieszkańcy okolicznych domów, którzy w sobotę przypatrywali się z dystansem jak Justyna z Dominiką zażarcie dyskutują nad wyborem modelu plastikowego kucyka, mieli okazję oglądać nas na spacerze. Postaraliśmy się wykorzystać wszystkie radosne możliwości, jakie niesie dzieciom zima. Przy wtórze nieustającej czkawki Karoliny G. ulepiliśmy bałwana, porzucaliśmy się śnieżkami, a także uwaliliśmy się wszyscy na siebie (chłopcy) lub kibicowaliśmy temu z bezpiecznej odległości (dziewczyny). Jak się okazuje męska częśc naszej wspólnoty działa na zasadzie domina-wystarczy przewrócić jeden element, a pozostałe też tracą równowagę...

Wreszcie nadszedł czas, by wrócić do domu na barszczyk. Hasło do odwrotu dali Gospodarczy z Adrianem ruszając raźnym truchcikiem, a cała reszta podążyła za nimi spokojnie i z godnością. Po obiedzie w stołówce rozległy się dźwięki piosenek disco-polo granych lirycznie na pianinie przez Odpowiedzialnego. Za sprzątanie zabraliśmy się z pewnymi oporami i niech nasz brak entuzjazmu świadczy o tym, jak bardzo podobało nam się na omie...

A zdjęcia tutaj: http://picasaweb.google.com/monika.baczkowska/OMLuty2010?authkey=Gv1sRgCL2szO7ujtvZ_gE&feat=directlink

OMmmm...

2010-02-09T15:53:00.027+01:00

SOBOTA Na wywieszonym w strategicznym miejscu (drzwi łazienki) planie dnia jako punkt pierwszy figurowało przygotowanie śniadania. Bardzo słusznie, wziąwszy pod uwagę ile radości przysparzały niektórym prace domowe, choć nie jest wykluczone, że miało to związek z charyzmatyczną postacią Gospodarczego... Zanim zatopiliśmy kły w chlebie z pasztetem, zeszliśmy jeszcze do kaplicy na jutrznię (oraz poszerzające horyzonty wprowadzenie). Nie została w nim jednak zawarta informacja, że jeden psalm śpiewa się tylko raz, co skwapliwie wykorzystała hmm... mająca rozpocząć śpiew osoba. Całe szczęście prowadzący modlitwę animator wykazał się przytomnością umysłu.

Sobotni poranek miłe dziewczęta zwane Jowitą i Martą postanowiły, jakże rozsądnie, poświęcić na uczestnictwo w naszym OMie. Nie powstrzymał ich ani labirynt uliczek ani ćwiczenie pokory pod zamkniętą bramą wjazdową. Dotarł do nas także Rafał. Postawa zasługująca na pochwałę!

Na spotkania w grupach rozeszliśmy się po pokojach ale próby umknięcia przed wzrokiem św. Daniela Comboni okazały się daremne. Brodaty założyciel goszczącego nas zgromadzenia towarzyszył nam nieustannie obecny na licznych obrazach i obrazkach, świecach oraz kalendarzach.

Popołudnie upłynęło pod znakiem przygotowań do Eucharystii. Sprawował ją niezawodny ks. Leszek, który ewidentnie czuje się wśród nas jak we własnej parafii, bo stwierdził potem przy talerzu spaghetti, że dobrze byłoby wreszcie gdzieś wyjechać całą wspólnotą:)

Wieczorem na agape zapoznaliśmy się dokładnie z zawartością plecaka Odpowiedzialnego. Była ona zaskakująco bogata, lekki niepokój wzbudziły w nas tylko żelki, które zapobiegliwy producent zaopatrzył w symbol skrzyżowanych piszczeli. Być może to właśnie one, a nie zaczadzenie kadzidłem, stały się powodem nędznego stanu Odpowiedzialnego i, co za tym idzie, nienaturalnie cichego zachowania uczestników, nieosiągalnego dla animatorów w zwykłych okolicznościach?

OMmmm...

2010-02-09T11:11:00.021+01:00

PIĄTEK, godzina miłosierdzia. Stoimy na Rozdrożu. Słońce przygrzewa, mimo tego Dominika narzeka na mróz, po czym wyznaje, że nie wysuszyła włosów. Z niepokojem kontrolujemy czy nie tworzą się sople... Porównanie ilości bagażu wypada korzystnie dla Adriana. Chłopak prezentuje zgrabną walizkę, dodając że to w harcerstwie nauczyli go tak dobrze się pakować. Tłumimy cisnące się na usta pytanie, jaki model walizki preferował na obozach wędrownych?
Możemy z dumą stwierdzić, że poziom punktualności w przeliczeniu na osobę był niezły: specjalnej eskorty doczekało się tylko jedno z nas^^ Nad zagubioną owieczką czuwała bardziej doświadczona w tych sprawach Karolina.

Po drodze dołączyli do nas Gospodarczy z Odpowiedzialnym. Po bagażu tego ostatniego łatwo wywnioskowaliśmy, że każdy z nas będzie jadł jak wróbelek (w ciągu dnia tyle ile sam waży).
Dotarliśmy wreszcie na miejsce, by zrobić wstępny bałagan w pokojach, zjeść kolację (owoc nierównej walki Wojtka z krajalnicą, katapultującą plasterki sera na sporą odległość) oraz odmówić nieszpory. Wieczorem spotkaliśmy się jeszcze w kaplicy na modlitwę uwielbienia...

spotted:

2010-01-31T12:12:00.013+01:00

Zaczęło się miło i nienaukowo od złożenia Justynie życzeń oraz polowania na ulubione cukierki. Już już mieliśmy się dobrać również do przyniesionego przez solenizantkę sernika, kiedy do akcji wkroczył Wojtek, oświadczając, że obżarstwo musi poczekać. Na widok naszych smutnych min obiecał jednak, że dobre odpowiedzi będą nagradzane cukierkami (metoda wychowawcza polecana przez profesjonalistów;)

I spotkanie potoczyło się zwykłym trybem wzbogacone dużą ilością pytań luźno związanych z tematem... Elementem niecodziennym była natomiast najmłodsza oazowiczka, która przyprowadziła pluszowego psa i z bezpiecznego stanowiska na kolanach Justyny/Dominiki przysłuchiwała się rozmowie na temat różnicy między wiatykiem a ostatnim namaszczeniem. Mam nadzieję, że funeralna tematyka nie zniechęci jej do dalszego bycia we wspólnocie:)

Jak się dobrze zastanowić, to nie jestem pewna, w jaki właściwie sposób dalsza, nieformalna część piątkowego spotkania o sakramencie namaszczenia chorych przekształciła się w burzliwą dyskusję na temat antykoncepcji.
Ale ponieważ coraz więcej jest sytuacji, które wymagają od nas nie tylko opowiedzenia się za życiem, ale i wykazania się wiedzą w postaci sensownych, logicznych argumentów, każda taka rozmowa przygotowuje nas na nie. Oby jak najlepiej.

A treść obu spotkań (tego formalnego i nieformalnego) dostępna tutaj:

A w wersji dla leniwych, którym ciężko odwracać kartki, tu:
http://www.katechizm.opoka.org.pl/

spotted:

2010-01-23T22:59:00.021+01:00

Jak można łatwo wywnioskować z obrazka po prawej, tematem piątkowego spotkania były leki homeopatyczne. (Bo właściwie skąd wiecie czy muffinki nie są efektem zdumiewającej pamięci foremek do muffinkowego kształtu aktywowanej energicznym mieszaniem ciasta?)

Tę subtelną różnicę wyjaśniłby wam z łatwością Wojtek (jako autor spotkania) bądź Kasia (jako utajona-do piątku-specjalistka w tej dziedzinie).

Ale że oboje są chwilowo zajęci, możecie zapoznać się z poniższym skrótem z wiadomości na temat homeopatii, bądź też poszukać wiedzy u źródła, czyli w artykule: "Homeopatia-absurd w naukowych szatach" w zakładce nauka na stronie http://www.jestempiekny.pl/

Generalnie w aptece możecie nabyć drogą kupna takie np oscillococcinum.

Substancją mającą leczyć przeziębienie jest w nim wyciąg z serca i wątroby kaczki, co samo w sobie jest interesujące. Jednak pigułki mogą zażywać nawet ideowi wegetarianie, bo rzeczywista zawartość kaczki w pigułkach... no właśnie nie bardzo jest rzeczywista. Produkcja środka polega na wielokrotnym rozcieńczaniu i potrząsaniu (potencjalizacja) w celu skłonienia wody do dokładnego zapamiętania właściwości leczniczych wyciągu (tu z kaczki). Problem w tym, że w tak rozcieńczonej mieszaninie (1 : 1 i...czterysta zer) byłoby bez sensu szukać nawet atomów rozpuszczonego zwierzaka. Teoria zakłada bowiem, że atomy wody przekazują sobie podczas potrząsania informacje o leczeniu przeziębienia. Twórca metody, Hahnemann utrzymywał, iż uzyskał ją na drodze objawień spirytystycznych.

W ten to sposób mamy więc otrzymać tani (wystarczy kaczka na rozkręcenie interesu i trochę cukru) i ponoć niezwykle skuteczny (choć badania tego nie potwierdzają) sposób na zwalczenie wszelkich chorób.

Zastrzeżeń pojawia się sporo. Nie mamy przecież pewności co do tego jakie właściwości nasza woda mogła zapamiętać, kiedy jako chmura przelatywała nad fabryką albo pływała sobie w mulistym jeziorku zanim poinformowano ją o składzie chemicznym kaczki.

Nawet jeśli zakładamy, że zechce z nami współpracować mimo wszystko, to czemu właściwie nie zapamiętuje cech naczynia, w którym jest mieszana i potrząsana (czytaj: poddawana potencjalizacji)?

No i przede wszystkim, idąc do apteki nie oczekujemy raczej mikstur, których moc została wzbudzona przez nakładanie rąk i potrząsanie by stworzyć "ducha lekowego". Zwłaszcza, że przed kupnem lekarstw przywykliśmy konsultować się z "lekarzem lub farmaceutą", nie z szamanem...

Morał jest taki: nie bierzemy leków homeopatycznych, bo to nie leki, a już na pewno dla własnego dobra nie zastępujemy nimi zwykłych środków farmakologicznych.

My będziemy zdrowsi i kaczek nie będzie ubywać...

spotted:

2010-01-17T12:33:00.010+01:00

Nadszedł kolejny piątek a z nim... nieszpory:)
Żeby ułatwić życie tym z was, którzy może nie mieli nigdy okazji spotkać średniowiecznego mnicha, zamieszczam fragment... nie, nie brewiarza, tylko "Imienia Róży" (książki, której absolutnie nie należy traktować jak dokumentu historycznego, ale i tak ją lubię;)

"Jutrznia (którą czasem Adso określa dawnym terminem Vigiliae) od 2.30 do 3 w nocy.
Lauda (która w starszej tradycji zwie się Matutina) Od 5 do 6 rano, tak by kończyła się, kiedy zaczyna dnieć.
Pryma Koło 7.30, tuż przed zorzą poranną.
Tercja Koło 9.
Seksta Południe (w klasztorze, w którym mnisi nie pracowali w polu, oraz zimą była to także pora posiłku).
Nona Między 2 a 3 po południu.
Nieszpór Od mniej więcej 4.30 do zmierzchu (reguła nakazuje zjadać wieczerzę przed zapadnięciem ciemności)
Kompleta Koło 6 (mniej więcej o 7 mnisi kładą się spać)
Rachunek opiera się na fakcie, że w północnych Włoszech pod koniec listopada słońce wstaje koło 7.30, a zachodzi koło 4.40 po południu."

Tamci oczywiście odmawiali modlitwy w łacińskiej wersji językowej, ale tu:

możecie znaleźć brewiarz nie dość,że współczesny, to jeszcze po polsku! (Więc nie przegapcie okazji;)

tak a propos wspomnień z lata...:)

2010-01-11T21:13:00.009+01:00

Aż łza się w oku kręci...

http://www.facebook.com/photo.php?pid=30873397&op=1&view=all&subj=100000190779975&id=1003811438#/photo.php?pid=180280&id=100000090557642

Oczywiście wszelkie podobieństwo do istniejących osób i zdarzeń jest całkowicie przypadkowe...^^

Modlitewna nowenna miesięcy - styczeń

2010-01-11T13:31:00.006+01:00

Trwa rok kapłański.
Pamiętajmy w sposób szczególny o modlitwie w intencji kapłanów oraz o nowe powołania kapłańskie, zakonne i misyjne.

Intencje modlitewne:
*o cnotę sprawiedliwości,
*o umiłowanie adoracji Najświętszego Sakramentu.

Słowo życia:
Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali (2 Kor 12, 9).

Postacie:

św. Paweł z Tarsu

ks. Marek Adaszek

Oremus!

opłatek i nie tylko

2010-01-10T14:44:00.009+01:00

Jak mieli okazję zauważyć wszyscy pilnie śledzący aktualności w kolumnie po prawej (tudzież wszyscy pilnie uczęszczający na spotkania), w piątek odbyło się spotkanie opłatkowe.
Na przykrytym świątecznym obrusem stole (pingpongowym ale zawsze :) zjawił się pełen wybór smakowitych potraw, a wokół uwijał się zaaferowany tłumek poprawiający sztućce, układający pierniczki i krojący ciasta. Wreszcie nadciągnęli ostatni spóźnialscy oraz ksiądz Leszek, który wypowiedział słowa pochwały i zachęty do dalszego rozwijania wspólnoty i pobłogosławił naszą wieczerzę, po czym nadszedł czas łamania się opłatkiem. We wszystkich kątach sali rozbrzmiały urywki zdań: -żeby nikt nie wymawiał przy tobie słowa "matura"... -przyjaciół, takich i do gadania i do milczenia... -posłusznej żony i dziesięciorga dzieci...

Wreszcie nadszedł oczekiwany przez wszystkich w głębi serca moment, kiedy można było zatopić zęby w przygotowanych potrawach. Brak barszczyku z uszkami rekompensowały dwie imponujące sałatki i "lornetki" z ciasta francuskiego nadzianego oliwkami... Rozmów, które trwały przez resztę wieczoru nie przytoczę, by uniknąć oskarżenia o plagiat (a następnym razem rozdam wam jakieś deklaracje "zezwalam na publikowanie i rozpowszechnianie...")

ps No i pozdrawiamy serdecznie gości, co prawda nie niespodziewanych, ale i tak było nam bardzo miło was zobaczyć, uściskać i nakarmić;)

24 grudnia 4r pne lub też 6/7 r ne

2009-12-21T17:05:00.029+01:00

Życzę Wam Bożego Narodzenia, które pogłębi Waszą relację z Chrystusem. Żebyście w świątecznej ciszy i zwolnieniu tempa mieli okazję poczuć Jego miłość i doświadczyć tego, że z Nim każdy dzień jest bogaty i nie ma czasu straconego.

I zachwyćcie się naszymi tradycjami, nie musi być to od razu snopek zboża w rogu izby, ale sianka starczy dla wszystkich...

A tak poza tym najważniejszym to:

żeby struny w gitarze nie pękały,

żeby konspekty zawsze były ciekawie napisane,

żeby uczestnicy zadawali dużo konstruktywnych, acz niezbyt trudnych pytań,

wydarzeń towarzyskich, które nie przeszkadzają w nauce do matury,

księdza proboszcza, który akceptuje wszystkie nasze pomysły,

mnóstwa chętnych do przychodzenia wcześniej, żeby rozstawić mikrofony,

watahy małych ministrantów zafascynowanych przepisami liturgicznymi,

cierpliwego jak dobra matka Odpowiedzialnego,

świeżego powietrza w salce,

sąsiadów o wysokim poziomie tolerancji na hip hop (i krótkich kijach od mioteł/kruchym suficie),

młodszych sióstr i braci jednocześnie uroczych i grzecznych,

żeby nogi przestały boleć do następnej pielgrzymki,

żeby zawsze w mróz i deszcz ktoś w zakrystii odbierał domofon,

żeby miłosierne dusze często przynosiły coś smakowitego na spotkania,

żeby alby zawsze idealnie leżały,

żeby pan organista był zawsze skory do współpracy,

na szkole śpiewu uczestników grzecznych jak aniołki i śpiewających na podobnym poziomie,

i żeby w kościele zawsze było ciepło, a święci z obrazów zainewstowali wreszcie w wizytę u ortopedy...:)

Niepotrzebne skreślić, właściwe podkreślić, kosztów ekranu nie zwracam... ;)

w ramach poszerzania wiedzy o świecie:

2009-12-14T17:11:00.034+01:00

Czy wiecie w intencji czyjej beatyfikacji będziemy modlić się w piątek?

Wiecie?

To posłuchajcie.

Ksiądz widoczny na zdjęciu po prawej, zanim jeszcze został księdzem, urodził się w pewien kwietniowy dzień jako Wojtuś Danielski. Było to cztery lata przed wybuchem II wojny światowej, jego rodzice należeli do inteligencji o szlacheckich korzeniach. Wojtek był zapalonym ministrantem, mówiło się, że kościół to jego drugi dom. Nie skończyło się jednak na służbie ministranckiej, już w wieku 16 lat udało mu się dostać do seminarium, chociaż ze święceniami musiał poczekać na osiągnięcie przewidzianego wieku.

Napisał pracę doktorską dotyczącą swojego patrona, św Wojciecha. Pozostałej działalności naukowej nie opiszę, bo zapoznawszy się z nią, zadumałam się ponuro nad własnym lenistwem... Rzucającym się w oczy rysem osobowości ksiedza jest w każdym razie to, że dostrzegał ogromne piękno liturgii* i pisał na jej temat rozprawy, opracowania, a także hasła do Encyklopedii Katolickiej. Tułmaczył też teksty takie jak znane nam "Przybądź Duchu Święty" albo "Chrystus Pan karmi nas".

Kiedy ks Blachnicki udał sie na emigrację, jego obowiązki jako moderatora Ruchu Światło-Życie przejął właśnie ks Danielski. Postanowił on nie wprowadzać nowych treści do formacji, ale poświęcić się wiernemu przekazywaniu i pogłębianiu charyzmatu ruchu. Odpowiedzialnie podchodził do swojej roli, na przykład czytał z uwagą wszystkie materiały pomocnicze, zanim były one dopuszczone do użytku, uczestniczył w rekolekcjach, pisał teksty liturgiczne, z myślą o ruchu uzupełnił dostępne wtedy tułmaczenia Jutrzni i Nieszporów. Następnym razem kiedy będziecie śpiewać Nieszpory, niech wam więc przyjdzie na myśl ks Danielski.

Zapoznając się z jego życiorysem trzeba pamiętać o tym, że swoją posługę pełnił w trudnych dla Kościoła czasach. W czasie wojny i PRL-u pogłębiał swoją wiarę, zdobywał wiedzę i ewangelizował. Zrealizował swoje powołanie, wypełniając z miłością i zaangażowaniem zadania ministranta, studenta, duszpasterza i moderatora. I chyba właśnie to dokładne, uczciwe wypełnianie obowiązków w połączeniu z miłością i wiarą to współczesna recepta na świętość.

Jeśli ktoś chce wiedzieć więcej (a nie wie) ks Arkadiusz Rakoczy angażuje się w redagowanie strony: http://danielski.oaza.pl/

* Mnie osobiście ucieszył fakt, że odprawianie mszy pod brzozą nie może być takie naganne, skoro odprawiał ją tam moderator ruchu, o stopniu doktora, przydzielony do Katedry Liturgiki ;)

spotted

2009-12-12T14:03:00.024+01:00

Czy oglądając takie widoki podczas rekolekcji

zastanawialiście się kiedyś co dzieje sie później?

W piątek zapoznaliśmy się z ważną, acz pomijaną z tajemniczych przyczyn w szkolnym nauczaniu, gałęzią gospodarki. Aby dopełnić naszej edukacji, przeżywająca w tym roku coraz to nowe metamorfozy salka zmieniła się w małą manufakturę. Tym należy chyba tułmaczyć tajemnicze pojawienie się zakładowego kota, który, jak wiadomo, zawsze zjawia się w okolicy stróżówki rzucając wymowne spojrzenia w kierunku kanapki strażnika... (Nasz, co prawda, uznał chyba przedsiębiorstwo za niegodne zaufania, bo schował sie w stercie krzeseł i odmówił zeznań. Na przykład takich: jak udało mu się wejść do salki?)

Jak się dobrze zastanowić, kota mogły zniechęcić małe, podejrzanie wyglądające plastikowe torebki.

Na stole do tenisa stołowego wylądował poza tym stóg siana (patrz obrazek powyżej).

No i ruszyliśmy do roboty.

Tzn oczywiście kto ruszył ten ruszył, niektórzy poświęcili się i w imię dobra ludzkości pozbawili ją (tzn. ludzkość) pokusy zjedzenia tej czekolady, którą przyniosła Monika... Bardzo dobrej czekolady dodam. (Kto pamięta hasło z opakowania? Muszę powiedzieć, że się podobało ;)

Adrian odnalazł chyba swoje miejsce we wspólnocie, umilając nam czas swoim słowiczym śpiewem. Dzielnie sekundował mu Odpowiedzialny, co chyba powinno nas zaniepokoić -wspólnoto, czyżbyśmy dostarczali naszemu Odpowiedzialnemu naprawdę zbyt mało konstruktywnych zajęć? Czym innym tułmaczyć aż tak drobiazgowe planowanie spotkań, żeby zawierało przyśpiewki tematycznie związane z wykonywaną pracą? No, w każdym razie częściowo związane...

Fascynuje mnie, co Rafał mógł pomyśleć o niecodziennej dosyć formule naszego spotkania... Całe szczęście, że Agnieszka z Adrianem wcielili się w rolę pani domu i zabawiali go rozmową. Inaczej gotów byłby sądzić, że już od grudnia przygotowujemy się do letniej ewangelizacji przy sianokosach...

ps A Później wygląda tak:

pps K. i Sz., dlaczego nie dajecie mi żadnego ciekawego tematu do plotek?^^

2009-11-28T20:54:00.025+01:00

Kto rozpoznaje postać ze zdjęć? Zamieszczam dwie wersje: na galowo i zrelaksowaną. (I dla ułatwienia od razu mówię, że nie jest to ks. Franciszek Blachnicki...)

Ten właśnie osobnik nawiedził nas na spotkaniu w ostatni piątek. Sprawiał w dodatku wrażenie, że interesuje go to, co myślimy o świecie i życiu współczesnego wierzącego człowieka. Co zastanawiające, opinie młodzieży przedkładał nawet nad barwną historię życia x. Leszka... Nasz opiekun zdematerializował się zresztą dość szybko, budząc podejrzenia, że być może Górnik Zabrze wykorzystuje właśnie kolejną możliwość podwyższenia swoich notowań w rankingach światowych.

Co do tematu rozmowy, no właśnie: jakie trudności napotykamy w naszym byciu chrześcijaninem? Na spotkaniu doszliśmy do wniosku, że bardzo różnorodne. Na przykład komfort i konformizm (ustaliliśmy nawet które z pojęć dotyczy miękkiej kanapy, a które opinii większości...), poza tym brak ciszy (tu padł wniosek o zorganizowanie jakiegoś OMu.

-Czy potencjalni organizatorzy dobrze zapamiętali ten fragment rozmowy? ;) a także zagrożenia jakie niesie wolnomyślicielstwo (bądź też szybkomyślicielstwo-zależnie od możliwości intelektualnych).

Omówione zostały poza tym wszelakiego rodzaju wspomnienia ministranckie, udział w rozmowie brały głównie parafialne dinozaury ołtarza, spośród których zaangażowaniem emocjonalnym wyróżniał się Adrian.

Na koniec apeluję o uzupełnienie dziury w pamięci kronikarza (czytaj: mojej). Dla dobra potomności napiszcie proszę co macie pięknego?:)

Tam na dole jest taki przycisk z napisem "komentarze". Z obowiązku wobec przyszłych pokoleń zwolniona jest tylko Dominika (zwana od niedawna Pauliną), której pięknej siostrzyczki zapomnieć nie sposób;)

spotted: x2

2009-11-22T21:22:00.007+01:00

Niestety, nawał pracy, który zajął ostatnio redaktorki naszego bloga skutecznie zabija i życie towarzyskie, i życie w ogóle, więc z oszczędności czasu, tym razem dwa spotkania = jeden post.

Spotkanie trzynastego zupełnie nie było pechowe - zero zalanych woskiem obrusów i brak innych, właściwych naszej wspólnocie, 'wypadków'. Po mszy poszliśmy do auli, gdzie odbyła się nasza prywatna Modlitwa Uwielbienia. Przeżycia, jak sądzę, każdy ma własne, ja ze swojej strony pragnę pochwalić naszych muzyków - oprawa była naprawdę wspaniała. I ta niesamowita atmosfera rodem z rekolekcji wakacyjnych. Tak, powinniśmy organizować coś takiego częściej. Kto jest za? ;)

Dwudziestego listopada zaś, Nasza Animatorka powitała nas zabawą, mianowicie adwentowymi kalamburami. Pomijając niezwiązane z adwentem hasło "małpka :)", uroczo zaprezentowane przez Odpowiedzialnego, wystąpiły również "pieśni adwentowe", "fiolet", "świeca roratnia", "roraty" oraz "wieniec adwentowy" (w tym pomysłowym performance także wykazał się nasz Odpowiedzialny, którego zielona koszulka była idealnym rekwizytem :D). Po udanej zabawie, uraczeni zostaliśmy Ptasim Mleczkiem i przeszliśmy do rozważań tekstu biblijnego. Czy były udane, niech każdy oceni sam :)

spotted:

2009-11-07T17:54:00.000+01:00

Kto był kiedyś na zajęciach na SGH?

Tak, Karolina. Regularnie.

A kto uczestniczył tam w wykładzie dotyczącym reinkarnacji?

Otóż my :)

W ostatni piątek w ramach XIV Dni Kultury Chrześcijańskiej mieliśmy okazję dowiedzieć się sporej ilości ciekawych rzeczy.

Z dedykacją dla biologa prześledziliśmy procesy zachodzące w organizmie wskutek wschodniej medytacji (generalnie zaczynamy od zmniejszenia/zwiększenia ilości dwutlenku węgla we krwi oddychając nienaturalnie szybko lub wolno. Wprowadziwszy się ten sposób w stan senności lub pobudzenia, "usypiamy" umysł mantrą, co aktywuje całą resztę, nazwijmy to, nieumysłową. Potem wystarczy powydzielać trochę chemicznych substancji i już "dematerializujemy się i osiągamy jedność ze wszechświatem")

Historycy i kandydaci na tychże dowiedzieli się, że zarówno Hitler jak i Stalin wierzyli w reinkarnację, a w każdym razie byli pod wpływem kultury wschodu.

Rozważający karierę socjologa mogli posłuchać o zawiłościach społeczeństwa Indii i zrozumieć dlaczego nie ma sensu leczyć trędowatych (robi im się krzywdę, nie pozwalając odpracować zasłużonej kary z poprzedniego życia i wcielić się potem w coś ciekawego, przechodząc na wyższy poziom)

Konferencję poprowadziła s. Michaela Pawlik OP (siostra, która ukończyła studia na uniwersytecie w Indiach i wiele lat mieszkała w tym kraju), a pan Andrzej Wronka uzupełnił go mówiąc o potrzebie rzeczowej formacji elit katolickich. Na koniec oświadczył co prawda: "Pan Bóg mnie urodą nie obdarzył, za to językiem już tak" ale kiedy podał swój adres mailowy brzmiał on http://www.jestempiekny.pl/ , pozostawił więc nam możliwość weryfikacji...

spotted:

2009-11-01T08:33:00.000+01:00

Aby zachęcić przyszłe pokolenia do uczęszczania na kręgi biblijne (kiedy przyjdzie na to pora) zaprezentuję przykład ciekawych wniosków, do jakich można dojść na spotkaniu.
-Jaką wskażecie różnicę między apostołami a sędziami i patriarchami Starego Testamentu?
-No...postaci z Nowego Testamentu należały do warstwy proletariatu, a patriarchowie wywodzili się raczej z klasy posiadaczy...
Odpowiedziała Zosia będąca świeżo po nauce WOS-u.
Animatorka uśmiechnęła się desperacko.
-Moniko, czy potrafisz podać jakiś przykład daru Ducha Swiętego sprzed narodzin Chrystusa?
-Hm... Dar języków! Podczas budowy wieży Babel...

Co do spotkania "właściwego" to nasz nieoceniony duszpasterz ks Leszek odprawił mszę specjalnie dla nas. Skończył o przewidzianej godzinie, a kazanie było podejrzanie zwięzłe i treściwe, zanim jednak zdążyliśmy poważniej się zaniepokoić, z rozbrajającą szczerością wytułmaczył, że tego wieczoru rozgrywa się ważny mecz, po czym zniknął w czeluściach korytarzy...
Czy ktoś wie, kto właściwie grał w tym meczu?
Musiało być to naprawdę istotne wydarzenie sportowe, skoro przez nie o mało nie nocowaliśmy w kościele (kiedy drzwi się zatrzasnęły, a księża przez dłuższy czas byli zbyt zajęci kibicowniem żeby nas wypuścić ;)
Ostatecznie jednak odnalazła się szczęśliwie kurtka Karoliny, której właścicielka już szykowała się do wracania w samym swetrze, potem zjedliśmy Wojtkowi czekoladę, co ten zniósł ze stoickim spokojem i wyruszyliśmy w kierunku domu.

kronika towarzyska

2009-10-25T12:17:00.000+01:00

Dobra wiadomość dla animatorów: uniwersalny sposób na skłonienie 100% wspólnoty do przyjścia na spotkanie został wreszcie odkryty!

Niezbędni do tego celu są Szymon i Wojtek organizujący 18tkę.
Zebrało się dużo gości tak ze szkół szanownych solenizantów jak i z oazy (naszej w pełnym składzie oraz tych zza Wielkiej Wody)
W początkowej fazie zabawę rozkręcała niezawodna Dorota, i aż dziwnie mi pomyśleć, że jeszcze niedawno rozpoznawanie ludzi po butach wydałoby mi się szczytem snobizmu. Nie obyło się bez tradycyjnego "belgijskiego" ani śpiewania, od którego drżały szyby w oknach. Mimo ofiar w ludziach tańczyliśmy do późna, zwłaszcza że gospodarze odpędzali nas jak mogli od stołów z jedzeniem (prawdę mówiąc gdyby ktoś chciał mnie pozbawić takiej ilości pączków też broniłabym ich ze wszystkich sił... ;)
A w ogóle ciekawe co by było gdyby tak kiedyś wprowadzić zamianę ról w tańcu? Chyba tylko widok chłopaków obracających się wdzięcznie na paluszkach w dziewiątym z kolei piruecie mógłby zrekompensować Marcie nabitego guza...
Koledzy, którzy około pierwszej w nocy zmonopolizowali komputer też chyba dobrze się bawili, mimo że parkiet dość szybko opustoszał. Co ciekawe, wybrali akurat marsz Mendelssohna: czyżby w najbliższym czasie zapowiadała się jakaś impreza organizowana przez nich?

Wszystkim obecnym przy rozpakowywaniu prezentu przez Szymona utkwił zapewne w pamięci owinięty w gazety pakunek, na widok którego cisnęły się na usta słowa "Rzucili szynkę! Kolejka była na dwie godziny, ale zamrozimy i będzie na święta!". Prezent Wojtka natomiast (w zestawie z nim samym) być może posłuży wspólnocie, o ile tylko żaden fanatyk poprawności liturgicznej nie stwierdzi, że stosowanie przedmiotów pochodzenia tureckiego w celach religijnych jest niezgodne z ustaleniami soboru (trydenckiego). -Wojtek, powodzenia w negocjacjach! :)

ps. Na deser pytanie skierowane (przede wszystkim) do dziewczyn: komu przyznałybyście tytuł "Pana i Władcy Parkietu"?

spotted:

2009-10-17T20:27:00.000+02:00

Technika idzie do przodu, a my razem z nią. Nasza salka oazowa, ponownie, za sprawą dwóch niewidzialnych skrzatów, przekształcona została w studyjne kino :P Po kilku partiach urozmaiconego pasjansa (bo rozgrywany na rzutniku) oraz pogoni za podręcznikiem od chemii, rozpoczęliśmy spotkanie.
Tym razem Animator zafundował nam seans bardzo szczególnego, moim zdaniem, filmu. Mianowicie "Life Without Limbs", czyli "Życie bez kończyn" - świadectwo Nicka Vujicica. Opowiadać nie będę, niech mówi sam za siebie. Po kliknięciu w logo, otworzy się strona, na której zamieszczonych jest wiele informacji o Nicku i całej akcji.

Ach, zapomniałabym: w imieniu całej wspólnoty pragnę podziękować Zosi, która zaopatrzyła nas w przenośni grzejnik, oraz Szymonowi, który postarał się, by było gdzie ten grzejnik umieścić pod naszą nieobecność. Oboje sprawili, że nasza salka zyskała nową jakość :P

wierna fanka - prawdziwe oblicze

2009-10-13T20:49:00.000+02:00

Tytułem wstępu: nie wiem czy wiecie, ale istnieją wątpliwości co do śmierci Aleksandra I. Niektórzy uważają, że była ona mistyfikacją, a car naprawdę dokonał żywota w klasztorze jako Fiodor Kuźmicz. Podobnie tajemniczą postacią jest jego żyjąca w ukryciu potomkini (i nie, nie mam na myśli księżniczki Anastazji...)

Zwróciliście kiedyś uwagę na grację, wdzięk, takt i doskonałe opanowanie pewnej młodej damy uczęszczającej czasem na piątkowe spotkania? Są to niewątpliwe wyznaczniki królewskiego pochodzenia, podobnie jak predyspozycje do publicznych wystąpień (którą nader często prezentuje w warunkach szkolnych: ostatnio na przykład przewodniczyła przyrzeczeniu pierwszoklasistów) czy umiejętność dystyngowanego jedzenia pączków (ale ktoś musi poświęcić się i przynieść je na spotkanie, w celu uzyskania ostatecznej pewności ;) Naszą wspólnotową księżniczkę cechuje ponadto wysublimowane poczucie humoru i łatwość w prowadzeniu swobodnej rozmowy z przedstawicielami wszystkich warstw społecznych. Przy takich okazjach wykorzystuje też wiadomości z różnorodnych dziedzin (jest zawsze poinformowana o aktualnej zawartości demotywatorów, najnowszych nagraniach zspołów muzycznych i kuluarowych ploteczkach-bo wszyscy szanujący się roznosiciele tychże informują ją o świeżo odkrytych nowinach, nie wspominając o rozległej wiedzy naukowej)
Swoją wrodzoną dobroć serca skromnie pomija, określając siebie jako złośliwą i ironiczną, każdy jednak kto pozna ją bliżej, zdaje sobie sprawę z tego, że stanowi to po prostu wykreowany wizerunek. Spójrzmy prawdzie w oczy, nawet prości chłopi pańszczyźniani w carskiej Rosji zauważyliby to bez problemów...
No i ostatnia rzecz: w siedemnastej wiośnie życia już poświęcono jej cykl sonetów...

z sonetów mokotowskich

Piękne w naturze bywają niebezpieczne rzeczy
Róża kole, piorun razi, ludzie błądzą w gwiazdy zapatrzeni
Tak błędni rycerze krasą tej białogłowy zostali zmyleni
O przewrotnej kobiet naturze nikt nie zaprzeczy

Impertynencki, niepospolity twór to jest człeczy
nie tylko młodzieńcy pod jej wzrokiem czują się ukorzeni
I niewieście czasem inteligencją swą jasność umysłu zacieni
Nawet największego cwaniaka ciętą ripostą niweczy

Choć tej istotki nie spotkasz łatwo-toż to twór niepospolity
To gdy kto może dostąpić choćby ów dziewcze nań spojrzało
To serce rośnie! Wszak spotkało w swej naturze byt wrażliwy

Lecz pozory mylą każdego, nawet najbystrzejszego niemało
Nie patrzaj więc na nie-jeśli kogoś chcesz poznać prawdziwą istotę
Porozmawiaj, chwyć za rękę, przytul, by podwyższyć relacji ciepłotę

ps Niech autor sonetu ujawni się w jakimś błyskotliwym komentarzu :)

spotted:

2009-10-11T16:44:00.000+02:00

Ciąg dalszy spotkania Szymona o aniołach. Nie dokończyliśmy, co prawda, dyskusji o ewolucji ani nie zasięgnęliśmy opinii naszego wspólnotowego eksperta od spraw fizyki (Karolina Machowska) na temat cofania czasu, jak chciał Wojtek, ale i tak było ciekawie.
Wszyscy którzy chcą utrwalić wspomnienia Adriana kuszącego jedną trzecią aniołów, Szymona broniącego tejże, jedynego w swoim rodzaju świątynnego ołtarza kadzenia i "Arcystratega powietrznych wojsk niebieskich" mogą to zrobić klikając poniżej.

http://picasaweb.google.pl/Augustyniak.Zosia/OazaPt121009?authkey=Gv1sRgCOSgx-XXqv30Hg##

Znajdziecie tu zdjęcia z piątku i dwa filmiki (Szymon uwiecznił na nich nasze scenki o temacie przewodnim: archanioł)

spotted:

2009-10-04T22:10:00.000+02:00

-Ile skrzydeł ma anioł?
-Dwa.

-Hm, a po co właściwie aniołowi skrzydła?

Właśnie. I czy każdy ma anioła, czy nie? A co z człowiekiem pierwotnym? I czy do anioła można się modlić w myślach, czy wtedy nie słyszy? Czy ilość podopiecznych Anioła Stróża ma jakiś limit? Szymon w swojej dobroci postanowił oświecić nas w tym temacie. Okoliczności przeszkadzały mu jak mogły. Od pieczołowicie odmówionego różańca z dziesiątkami po 12 zdrowasiek, z którego jakoś nie wypadało wyjść, mimo ujemnej temperatury w kościele, po dobre chęci księdza. Im dokładniej poczciwy duszpasterz opowiadał nam o Aniele Stróżu Portugalii, tym dziwnie mniej spójny stawał się wykład Szymona... A jak zrobiło się naprawdę ciekawie, trzeba było kończyć. Chociaż, wziąwszy pod uwagę dyskusję o cofaniu czasu poprzez podniesienie i sklejenie stłuczonego kubka, czas był po temu najwyższy. Czekamy na ciąg dalszy, a w ramach pracy domowej niech nieobecni zastanowią się: czemu taki anioł jak widoczny poniżej miałby zaczynać spotkanie słowami "Nie bój się"?

J!

2009-09-28T23:16:00.000+02:00

Zdjęcie nr 1: Ocena przydatności dla wspólnoty, podejrzenie że kandydat może mieć coś wspólnego z neokatechumenatem.

Zdjęcie nr 2: "Nie jesteś godny (kto jest?...) ale może się nadasz (ktoś musi przecież nosić brewiarze)"

Zdjęcie nr 3: Autor nie jest dominikaninem? Ta pieśń jest nieeliturgicznaa...

Zdjęcie nr 4: Kto jest odpowiedzialny za to, że te świeczki są ustawione krzywo?!!

Po krótkim wstępie łatwo poznać, że mamy do czynienia z ginącym gatunkiem Prawdziwego Odpowiedzialnego. Odpowiedzialni występują w okolicy kościóła św Kazimierza, a także wszędzie, gdzie zachodzi potrzeba zorganizowania czegoś, co powinno zostać zorganizowane porządnie. Stworzenia te cechuje nieco filozoficzne podejście do życia, dążą bowiem do nieosiągalnej doskonałości. Pewną rysą na tym wzrastaniu ku perfekcji jest niejaka tendencja do spóźniania się. Naukowcy wysnuli na ten temat hipotezę, według której umysł Odpowiedzialnego wiecznie zaprzątają sprawy wyższe, wobec czego nie wysyła on impulsów nakazujących spoglądanie na zegarek. Inna teoria zakłada, że planując przemieszczenie się z punktu A do punktu B, Odpowiedzialny idealistycznie nie uwzględnia oporu powietrza. Gatunek na wymarciu ze względu na zbyt wysoki odsetek jednostek przywódczych skupionych na niewielki terytorium. Jeśli łowca ma szczęście, w wybranych porach roku może usłyszeć zew Odpowiedzialnych: tenor o skali głosu służącej również jako mechanizm obronny (przy krańcowych rejestrach paraliżuje przeciwnika).

W co by się tu dzisiaj ubrać...

2009-09-27T09:54:00.000+02:00

Taki obrazek można zobaczyć chyba w każdym domu zamieszkiwanym przez nastolatkę. Przybita dziewczyna wpatruje się tragicznym wzrokiem w szafę mamrocząc nie mam... ubrać... nie pasuje... aż dwa lata temu... nic... niemodne... beznadziejna...

I nie chce mi się wierzyć, żeby płeć przeciwna nie miała czasem podobnych dylematów (skoro miał je nawet Wokulski z wyborem między frakiem a czy surdutem).

Niniejszy film instruktażowy może rozwiązac wszystkie wasze problemy :D

spotted:

2009-09-26T21:45:00.000+02:00

Salka oazowa wciąż zaskakuje swoimi możliwościami. W ten piątek zaproszono nas... na dywanik. Adrian uczcił ten fakt fikając koziołka, a wyciszenie entuzjazmu pozostałych zająło dobrą chwilę. Warto było jednak się skupić...

Powinnam zwięźle opisać spotkanie, ale proponuję zamiast tego posłuchać śpiewu wspólnoty z Taize. Potem znaleźć czas i się pomodlić. A potem pomodlić się śpiewami :)

Szszsz...

2009-09-20T21:35:00.001+02:00

Artyści miewają nietypowe inspiracje. Taki Dali na przykład wykonał jeden z obrazów przywiązując pędzel do ogona swojego jeżozwierza i wypuszczając go, by biegał po płótnie. Świadoma tego faktu postanawiam być kreatywna i wykonać... portret. Psychologiczny. Dziś Szymona, a w przyszłości... strzeżcie się śmiertelnicy ;)

Nasz wspólnotowy Szymon zmienia image dosyć często, przy czym każdorazowo jest to dla nas zaskoczeniem. W krótkim kalendarium jego twórczości należałoby uwzglęnić okres włosów krótkich, fazę pośrednią-fryzurę "na Chopina" i włosy długie*, a także wykorzystanie pełnego wachlarza możliwości w zakresie: brody, bokobrodów, trzydniowego zarostu i ogolenia. Do niedawna jeszcze wyróżniał się interesująco trójkolorową brodą**.

Ale ad rem, portret miał być przecież psychologiczny. Szymon jest honorowy i to od najmłodszych lat. Wieść niesie o wygraniu pewnego zakładu dotyczącego zjedzenia surowego ziemniaka, dalsze szczegóły nie są jednak znane... Cechuje go również rycerskość wobec dam, z poufnego źródła wiem, że przypadkowe zjedzenie cukierka przeznaczonego dla jednej z nich budziło w nim takie wyrzuty sumienia, że odpokutował kupując krówki całej wspólnocie. Bojowy charakter Szymona ujawnił się na pielgrzymce, gdy pewnego razu został dostrzeżony w trakcie pojedynku z odpowiedzialnym wspólnoty. Niewykluczone, że dowodzi to też utajonej żądzy władzy. Z umiejętności bardziej artystycznych gra na pianinie (kto był na OMie ten słyszał), a także na gitarze, jego solówki są rozpoznawalne w świecie muzyki. W wolnym czasie nawiązuje kontakt z Naturą (na działce). Poza tym odniósł niebagatelne zasługi na polu nawracania niewiernych, a konkretnie pewnego niewiernego rolnika z Mszany Górnej, któremu w czynie społecznym wyczyścił stodołę. Nie wiadomo czy poziom religijności rolnika wzrósł, wzrósł za to poziom nawiezienia pola (Ach ta troska o ziemię ojczystą!) Tylko brać rycerska dzieląca z nim pokój miała jakieś nieuzasadnione zastrzeżenia...

*dzięki którym prowadzi w klasie rodzaj akcji ewangelizacyjnej ;) - zapytajcie go.

** Nie, nie pofarbował jej... Spłowiała na słońcu, osiągając kolor brązowo-rudo-blond.

spotted:

2009-09-19T15:26:00.000+02:00

Wkroczyliśmy w XXI wiek. Piątkowa msza została wzbogacona o slajdy (takie z tekstem. Tych piosenek, które śpiewaliśmy. We właściwej kolejności ;)
Ponadto salka oazowa ujawniła swoje ukryte (jak dotąd) możliwości. Mianowicie da się ją przekształcić w prywatną salę kinową. Do tego celu potrzebni są Janek z Szymonem, dużo tajemniczego sprzętu połączonego kłębem kabli, ściana, siła robocza, która przesunie fotele (Janek z Szymonem) i włącznik do światła. W celu jego zgaszenia oczywiście. Niezdrowy popcorn został zastąpiony działającymi doskonale na urodę i rozum krówkami (godna pochwały inicjatywa Szymona :)
Podobało się nawet najmłodszym, czego dowodziły perliste wybuchy śmiechu dochodzące z tylnego rzędu. Co do starszych uczestników spotkania wnioski są krzepiące: trzeźwo oceniamy efekty specjalne złożone z dymu i reflektora oraz zdecydowanie mamy poczucie humoru.

OM

2009-09-13T19:18:00.001+02:00

Można pomylić z głoską wydawaną przy medytacji (ommmmmm...), ale jest to skrót od oazy modlitwy. Taka właśnie oaza miała miejsce dziś, wczoraj i przedwczoraj w ośrodku wypełnionym gablotkami z przedmiotami takimi jak szopka bożonarodzeniowa z dwiema lamami, czy figurka uśmiechniętego szeroko anioła w indiańskiej czapce. Można się więc było łatwo zorientować, że nasi gospodarze - księża kombonianie, zajmują się głoszeniem Słowa Bożego na misjach.

My natomiast skupiliśmy się na temacie ewangelizacji w ogóle. Ks Blachnicki podczas konferencji zyskał drugą publiczność (oprócz tej z czasów PRL, uwiecznionej na filmie). Zajęcia w grupach poprowadzili Karolina i Szymon, udzielaliśmy na nich niestandartowych odpowiedzi na standartowe pytanie: kim jest Jezus Chrystus?

Były modlitwy, lekko zachrypnięte jutrznie i modlitwy wieczorne w niebieskiej kaplicy (a Odpowiedzialny* zadbał o to, żeby nierówno ustawione świeczki nie przeszkadzały nikomu w skupieniu się).

O ilość i jakość posiłków zadbał Gospodarczy** przy udziale Odpowiedzialnego. Nie zabrakło niczego (patrz PiT - post o jedzeniu oazowym), a zwykła dieta została nawet wzbogacona o krówki. Przed posiłkami Animator Grupy***przygrywał na pianinie (obecność pianina świadczy o fakcie, że ośrodek rekolekcyjny był naprawdę świetnym miejscem), a w trakcie tychże zorganizowana została głośna lektura (niestety, mimo dużej ilośći książek zabranych przez Muzyczną****, czytany był skład pasztetu. Niewykluczone, że był to chytry plan Gospodarczego, mający na celu zminimalizowanie ilości pochłanianego przez nas jedzenia.)

Plan dnia uwzględnił spacer, mieliśmy więc okazję by dotlenić nasze szare komórki, a także nacieszyć się obecnością swoją i dwóch Nadprogramowych Mart, wypożyczonych z diecezji warszawsko-praskiej, które uświetniły swoją obecnością nasz wyjazd.

*Odpowiedzialny - czytaj: Janek (mistrz organizacji z jednym jedynym zgrzytem w postaci komputera przywiezionego w plecaku)
**Gospodarczy - tę zaszczytną rolę pełnił Wojtek ( i jego krajalnica)
***Animator Grupy - debiut Szymona, Animatorką (drugiej) grupy była Karolina Mizgalewicz
i ****Muzyczna - tzn Karolina Machowska (wyposażona w gitarę i śpiewniki)

KONIECZNIE ZOBACZ ANKIETĘ NA DOLE STRONY! :P

Aleja NMP

2009-09-08T22:32:00.000+02:00

Aleja NMP, nie wiem czy wiecie, istniała swego czasu w Częstochowie. I po wojnie nie nazywała się wcale "Najświętszej Marii Panny" tylko właśnie NMP. Dla kamuflażu. Teraz ulica nazywa się znowu porządnie, a za to spotkałam się z kilkoma innymi nowatorskimi wezwaniami.

Dla przykładu - w Kiczorach w kapliczce stoi figurka Matki Bożej "Zasiężnej". Jest to jedyne miejsce w okolicy, gdzie łapią zasięg niektóre sieci, z tego powodu kapliczka bywa miejscem tłumnych pielgrzymek.

Matka Boska "Radioaktywna" - takie miano zyskała niewielka fluorescencyjna figurka, wchodząca wraz ze świecą w skład zestawu animatora na rekolekcjach w Mszanie. W nocy emitowała zielone światło w ciekawym odcieniu.

W naszej salce oazowej znajduje się natomiast gipsowa "Maryjka-nie ma rączek, nie ma ciasteczek" (Jeśli ktoś tego dowcipu nie zna, uprzedzam, niech nie stara się wypełnić tej luki w wiedzy...) W niewyjaśnionych okolicznościach ktoś amputował jej obie dłonie, a projekt dolepienia plastelinowych jakoś nie spotkał się z entuzjazmem.

A co na to wszystko Matka Boża?

Wiem na pewno, że ma poczucie humoru. A nasze próby wykonania Jej wizerunku wywołują pewnie uśmiech. Mniej więcej taki jaki pojawia się na twarzy mamy, kiedy kilkuletnie dziecko przynosi jej obrazek kogoś z długimi na pół kartki rękami wyposażonymi w pęczek palców każda i ustami od ucha do ucha, mówiąc "Narysowałem twój portret" :)

P i T

2009-08-25T20:35:00.000+02:00

"PiT - pyszne i tanie". Taką etykietką opatrzyła pewna firma dżem (?) jedzony przez nas w Mszanie i skrót ten nieźle opisuje rekolekcyjne jedzenie. Oczywiście jeśli do określenia "pyszne" podejść z dystansem. Wystarczy jednak odrobina pomysłowości i potrawy na talerzu zyskują nową jakość...

1. Standartowa kanapka oazowa: dżem+ser żółty. Tylko na pierwszym wyjeździe dziwi.
2. Kanapka ze spiralą z nałożonych naprzemiennie keczapu i musztardy. Oczy bolą od patrzenia.
3. Nutella firmy tesco-nieomylny znak, że diakonia wyjątkowo dba o uczestników, doskonała sposobność do okazywania sobie miłości agape podczas posiłku (nie wyrywamy sobie słoiczka)
4. Kanapka z pasztetem posypana warstewką cukru (gdy gospodarczy nie zapewni nutelli? A może sposób na urozmaicenie posiłków?) Próbowałam. Smakuje jak...pasztet z cukrem.
5. Kaszanka także z cukrem. Postanowiłam nie sprawdzać jak smakuje...

Ktoś pamięta jak nazywała się margaryna w Mszanie?
I co ciekawego jedliście w tym roku na rekolekcjach? ;)

potencjalne brzoskwinie w Kiczorach '09

2009-08-23T23:14:00.001+02:00

Rekolekcje drugiego stopnia upłynęły w atmosferze oczekiwania na kontrolę sanepidu, która, wobec stopnia bałaganu w niektórych pokojach, zakończyłaby niechybnie nasz wyjazd. Jak prawdziwy konspirator x Jarek ustalił więc odpowiednio groźnie brzmiące hasło: -brzoskwinie! Odzewem z naszej strony były ekspresowe porządki w pokojach.

W niedziele do kolorytu lokalnego należały wyjątkowo rozbudowane ogłoszenia adresowane do ludzi z temperamentem. ( -Młodzież uprasza się by, przy obecnym stanie naszych dróg, zaprzestała praktyk takich jak jazda na jednym kole, przekraczanie prędkości powyżej 100km/h, czy przeskakiwanie przez strumienie... )

Szkoła śpiewu zaczęła się nietypowo teledyskiem w klimacie drugiega stopnia. "Let my people go", słowa te wypowiedział Mojżesz do faraona, a kilka tysięcy lat później zaśpiewała Mahalia Jackson. Zmieniła tylko wersję językową.
(to co prawda nie jej wykonanie, ale też robi wrażenie. A tekst polski nazywa się "Wypuść naród mój", więc go sobie wyszukajcie)

Charakterystyczna dla drugiego stopnia pascha, nocna wyprawa na wzór liturgii w Wielką Sobotę, odznaczyła się najkrótszym i najdobitniejszym kazaniem, jakie kiedykolwiek zdarzyło mi się usłyszeć.
-Chrystus zmartwychwstał!
-Alleluja...
Odpowiedzieliśmy o 5.00 nad ranem po nocy spędzonej na chodzeniu po lesie.
-Chrystus zmartwychwstał. Ale czy zmartwychwstał w Twoim sercu? Czy ciągle jeszcze leży w grobie?
I ksiądz wrócił na swoje miejsce w prezbiterium.

Pogodne wieczory miały w Kiczorach podwójną rolę: oprócz dania uczestnikom okazji do odreagowania długich konferencji, dostarczały też rozrywki miejscowej ludności. Tubylcy "całkowitym przypadkiem" gromadzili się pod płotem w okolicy godziny 19.oo, by obserwować izraelski taniec wojownika, inscenizację "Czerwonego Kapturka" jako opery czy belgijskiego tańczonego przez nas wokół samochodu.
(poniżej próbka tego co widać było przez płot, choć w Kiczorach nikt nie miał czasu na kamerę)

W górach natomiast pogubiliśmy się zupełnie, zamiast na Babią Górę dotarliśmy do drewnianego sklepiku z pamiątkami. Wyprawy nie można jednak uznać za straconą, jeden z kolegów nabył bardzo ładną ciupagę ;)

a to chyba największa istniejąca galeria zdjęć z Kiczor autorstwa Gosi, odpowiedzialnej
cz 1. http://picasaweb.google.com/lucere85/Kiczory20092St2Turn?authkey=Gv1sRgCL68w8zYhuH-LA#

cz 2. http://picasaweb.google.com/lucere85/Kiczory20092St2Turn02?authkey=Gv1sRgCJfe-YTSw8jOyQE#

cz 3. http://picasaweb.google.com/lucere85/KiczoryCd?authkey=Gv1sRgCI6U0779jpe9jAE#

-a co wy właściwie robicie?

2009-08-23T19:09:00.000+02:00

Jako że ruch światło-życie zachęca do angażowania się w życie parafii, to właśnie staramy się robić. Między innymi.
Poniżej nagrania z koncertu w czwartą rocznicę śmierci Jana Pawła II. Wykonane zostały przez Szymona, którego nie wymienię z nazwiska, bo być może chce zachować anonimowość. No to niech zachowuje.
Był chór, byli soliści, były instrumenty, nastrój modlitwy i refleksji, wzruszeni ludzie. Może odnajdziecie coś z tej atmosfery w nagraniach. Obejrzyjcie, albo lepiej posłuchajcie.

10 dni = 300km

2009-08-23T17:36:00.001+02:00

-zielenieją drzewa, oj drzewa!
zielenieją łąki, pełzaja pająki,
a "zielona" ziewa, oj ziewa!

kto szedł z nami, rozpoznaje pobudkę "zielonej", największej grupy WAPM* prowadzonej przez księży salwatorianów. Słysząc ją rano, zrywaliśmy się rześcy i pełni energii, aby sprawnie zwinąć namioty, odnieść plecaki i spokojnie ustawić się na czele kolumny.

Zapewne tak będziemy kiedyś opowiadać wnukom o naszej pierwszej ( a w każdym razie pierwszej dla większości z nas ) pielgrzymce...
Niektórzy poranne wstawanie przemilczą, pochwalą się za to bohaterskim niesieniem żelaznych racji żywności w postaci 2,5 kg żółtego sera.
Inni zaprezentują wnukom "te ręce, którymi w 2009-tym niosłem tubę nagłaśniającą."
Babcie z nostalgią przypomną sobie mycie w zagajniku i kompletny zestaw ugryzień komarów-od stóp do głów...

A teraz powiedzcie: wolicie pasztet, czy mielonkę? ;)

*dla niewtajemniczonych: WAPM to Warszawska Akademicka Pielgrzymka Metropolitalna, ale nazwa nie jest zbyt często używana. (Nas przykładowo pozostałe grupy nazywają mizerią.)

ps http://www.wapm.pl/
pps A tu są relacje z pielgrzymki, taki dziennik pokładowy zielonej: http://www.warszawa.salwatorianie.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=12&Itemid=22

Temat roku

2009-08-19T01:12:00.000+02:00

Tegoroczny temat: "Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów" zachęca nas do głoszenia Ewangelii każdemu bez wyjątku.

Nie bójmy się mówić przy każdej okazji że to Jezus Chrystus jest naszym Panem i Zbawicielem i tylko dzięki niemu możemy być naprawdę szczęśliwi!

Pierwszy historyczny post :)

2009-08-04T09:32:00.000+02:00

Blog wspólnoty św. Kazimierza na Mokotowie uważam za otwarty!
Jeśli chcesz się czegoś o nas dowiedzieć to jesteś na właściwej stronie :P